Η «μαύρη τρύπα» της χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής!

“Στην πρόσφατη ιστορία, ο Φαήλος Κρανιδιώτης, σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά, προτείνει άνοιγμα της ΝΔ στη βάση της Χρυσής Αυγής”

Της Όλγας Στέφου

Πώς καταφέρνει μια οργάνωση του 0,5% να αναδειχθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη της τάξης του 7%; Πού βρίσκει τους πόρους να κάνει προεκλογική εκστρατεία; Και, κυρίως, ποια είναι η σχέση των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών με το ακροδεξιό παρακράτος; Το ότι η Νέα Δημοκρατία έχει στους κόλπους της πρώην χουντικούς και νυν ακροδεξιούς, είναι γνωστό.

Από στελέχη της ΕΠΕΝ, όπως ήταν ο Μάκης Βορίδης, μέχρι επίδοξους ανασκευαστές της σύγχρονης ιστορίας, σαν τον κ. Κωτούλα. Φαίνεται πως η ανάγνωση της ιστορίας, όπως την κάνει ο κ. Κωτούλας, ακούγεται ιδιαίτερα βολική σε ένα κομμάτι του ακροατηρίου της ΝΔ, ενισχύοντας την πολύ παλιά προσπάθεια "άφεσης αμαρτιών" των εγκλημάτων του ναζισμού. Για παράδειγμα, δεν αρνείται την ύπαρξη στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά τα τοποθετεί στη σφαίρα των... εκατέρωθεν εγκλημάτων που συμβαίνουν σε έναν πόλεμο, χωρίς να αναγνωρίζει πως πίσω από την ύπαρξή τους υπήρχε ιδεολογικό κίνητρο. Μοιάζει σα να προσπαθεί η ΝΔ να "χαϊδέψει τ'αφτιά" των ναζιστών. Είναι, όμως, αυτή της η πρακτική τόσο πρόσφατη όσο φαίνεται;0

Το 2004 έρχεται η συνέντευξη του πρώην υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής, Χ. Κουσουμβρή, στον Στέλιο Βραδέλη από τον "Ταχυδρόμο", που θέτει πρώτη φορά το θέμα της χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία.

Συγκεκριμένα, ο Χ. Κουσουμβρής αναφέρει:

"Ως ταμίας της “Χρυσής Αυγής”΄, είχα τη δυνατότητα να γνωρίζω ότι στο ταμείο δεν είχαμε ποτέ περισσότερα από 300-400 ευρώ. Με τα χρήματα αυτά δεν συντηρείται μια οργάνωση. Το ποιος (την ενίσχυε οικονομικά) δεν το ξέρω με σιγουριά. Ξέρω όμως ότι το προεκλογικό μας υλικό για τις ευρωεκλογές είχε έρθει με δελτίο αποστολής από τα γραφεία μεγάλου κόμματος." Ο Κουσουμβρής στο βιβλίο του "Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής", αναφέρει πιο συγκεκριμένα: "Ποιος χρηματοδοτούσε, άραγε, αυτήν την προσπάθεια; Απ'ό,τι εμμέσως μας έδωσε να καταλάβουμε ό ίσος ο διαβόητος "αρχηγός" της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, "αρπαχτές γινόντουσαν απ'όλους τους πολιτικούς χώρους καταπώς συνέφερε τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία". Σε ενίσχυση των λεγομένων του Κουσουμβρή, έρχεται η δήλωση του έτερου πρώην υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής, Δημήτρη Ζαφειρόπουλου σε αναφορά που έκανε σε άρθρο του για την ακροδεξιά, τον εθνικιστικό χώρο κλπ: "[...] Εξάλλου, σε αντίθεση με τους μηχανισμούς του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ δεν είναι άξια για περίπλοκες διαδρομές. Το πολύ-πολύ να τυπώσει κανένα ακροδεξιά φυλλάδιο όταν το ΛΑΟΣ χρειαζόταν πλευροσκόπηση εκ των δεξιών του".

Η πρόσφατη ημερίδα της ΕΣΗΕΑ για τη Χρυσή Αυγή, έρχεται να δώσει κι άλλες πληροφορίες. Ο Τάσος Τέλλογλου, τοποθετούμενος επί της χρηματοδότησης της ΧΑ, αναφέρει: "Η Χρυσή Αυγή στις εκλογές στηρίχθηκε οικονομικά από ορισμένα πολιτικά κόμματα του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου». Τους τύπωναν ψηφοδέλτια, τους βοηθούσαν με προεκλογικό υλικό. Στις εκλογές του περασμένου Μαϊου πλήρωσαν 60.000 ευρώ για προεκλογικά φυλλάδια. Σήμερα έχουν οικονομική στήριξη εφοπλιστών, μεγαλοδικηγόρων, φαρμακοβιομηχάνων, κατασκευαστών, και χρηματοδότηση από μία συγκεκριμένη τράπεζα". Μαρτυρίες μέσα από τη Χρυσή Αυγή, αλλά και από νεοφιλελεύθερους δημοσιογράφους συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα: Η χρηματική σχέση μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και της Χρυσής Αυγής ξεκινά από παλιά. Ίσως μια μικρή αναδρομή σε δηλώσεις στελεχών του κυβερνώντος κόμματος να εξηγεί ένα μεγάλο κομμάτι του γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό... Από τον Καρατζαφέρη ως τον Ψωμιάδη και τον Φαήλο Κρανιδιώτη

Εν έτει 1998, ο τότε βουλευτής της ΝΔ, Γιώργος Καρατζαφέρης, απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα προς... άπαντες του "εξωσυνταγματικού" τόξου. Αναφέρει ότι η Χρυσή Αυγή, η ΕΠΕΝ, οι βασιλικοί και οι ναζιστές αποτελούν κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας και θέλει να τους δώσει εξουσία, Διοικήσεις κρατικών οργανισμών και υφυπουργεία. Από κοντά και ο τότε νομάρχης Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Ψωμιάδης. Το 1998 και 1999, η Χρυσή Αυγή παρουσιάζει μια έντονη... δραστηριότητα. Ήταν τότε που "εγκαινίασαν" τα μνημόσυνα των Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Ιωάννη Μεταξά και Κωνσταντίνου Μανιατάκη, μαζί με την άνοδο των επιθέσεων σε "διαφορετικούς", στις τρείς κάθε μήνα.

Το γνωστό ΤΗΛΕΑΣΤΥ καλύπτει τηλεοπτικά τις "εκδηλώσεις" της Χρυσής Αυγής. Με ερώτηση βουλευτή του τότε Συνασπισμού στη Βουλή για τη δραστηριότητα της ΧΑ, καταγράφεται επίσημα στα πρακτικά το εξής χωρίο: "Εξαιρετικά αρνητικό είναι το γεγονός ότι οι έκνομες αυτές δραστηριότητες ενθαρρύνονται από ορισμένους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και συγκεκριμένα από τους κύριους Ψωμιάδη και Καρατζαφέρη. Φύσικα ο κ. Ψωμιάδης επανήλθε με τη διάσημη πια δήλωσή του: ΝΔ και Χρυσή Αυγή, αδερφές κεντροδεξιές παρατάξεις.

Στην ακόμη πιο πρόσφατη ιστορία, ο Φαήλος Κρανιδιώτης, σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά, προτείνει άνοιγμα της ΝΔ στη βάση της Χρυσής Αυγής. Συγκεκριμένα σε άρθρο του, αναφέρει: "Είναι λοιπόν καιρός για άνοιγμα προς τη βάση (...) της Χρυσής Αυγής, χωρίς προσβολές ή συγκρουσιακά συνθήματα αλλά με πρακτικές πολιτικές: καταπολέμηση λαθρομετανάστευσης κι εγκληματικότητας, στιβαρή εξωτερική πολιτική, αποκατάσταση της αμυντικής μας ισχύς, όχι μόνο σε υλικό αλλά και με αξιοπρεπείς αποδοχές του προσωπικού, γερό χτύπημα της ανεργίας με άμεση εκκίνηση των μεγάλων έργων, επανελλήνιση της Παιδείας." Μήπως το άρθρο Κρανιδιώτη, πέρα από προσπάθεια "ανοίγματος στη βάση της ΧΑ", είναι μια προσπάθεια προσέγγισης εκ νέου του νεοναζιστικού κόμματος;

Πηγή: alterthess.gr

Ναζήδες, Ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι...

του Γαλαξιάρχη

Γράφω χωρίς ψυχραιμία. Επέλεξα να γράψω χωρίς ψυχραιμία, γιατί υπάρχουν κι εκείνες οι περιπτώσεις που η εγρήγορση από την έκκριση αδρεναλίνης κάνει τις σκέψεις καθαρότερες. Αποτρέπει την αυτολογοκρισία της ενήλικης καθημερινότητας.

Αν και ζω σε μία χώρα που τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα εφημερίδων αποτελούν κοινό τόπο. Που η επίσημη κυβέρνηση και σχεδόν σύσσωμο το πολιτικό σύστημα έχει νομιμοποιήσει το ρατσισμό, την ξενοφοβία και -γιατί όχι- το νεοναζισμό. Που δεν περνάει μέρα να μην διαφημίζεται ένας τουλάχιστον παραλογισμός ως φυσιολογική κατάσταση. Αρνούμαι να αποδεχτώ αυτήν την “κανονικότητα”.

Ευχαριστώ συμπολίτες μου της αστικής ευγένειας, αλλά προτιμώ να οργιστώ.

Αρκετά όμως με την ψυχαναλυτική εισαγωγή.

Στο (Πρώτο) θέμα μας

Σήμερα το βράδυ, ή το αργότερο αύριο το πρωί, θα βρεις φίλε αναγνώστη στο περίπτερο της γειτονιάς σου το παρακάτω πρωτοσέλιδο. Μέσα σε σακούλα και κάτω από δεκάδες ένθετα κωλόχαρτα.

Αφήνω στην άκρη το προφανές της παραπληροφόρησης, καθώς το ρεπορτάζ κατά 99% (θέλει να) αγνοεί την ευρωπαϊκή πηγή της χρηματοδότησης για την σίτιση των έγκλειστων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης συνανθρώπων μας. Επίσης να μην αναφέρεται στο γεγονός ότι, επίσης προφανώς, συνέλληνες ιδιώτες χρεώνουν διπλά και τρίδιπλα τα περιττώματα με τα οποία ταΐζουν αυτούς τους ανθρώπους. Και τέλος να μην έχει πάρει χαμπάρι τις προτροπές που διατυμπάνιζε η “Γκάγκαρη” βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Φωτεινή Πιπιλή προς τους τοπικούς άρχοντες: “Μη μιλάτε εναντίον των κέντρων κράτησης, αφού θα φάμε ευρωπαϊκά κονδύλια“.

Αυτά, πίστεψέ με, είναι δευτερεύοντα. Σήμερα, μία μέρα μετά την άγρια δολοφονία27χρονου ποδηλάτη Σαχτζάτ Λουκμάν* που πήγαινε ξημερώματα στην εργασία του, απόένστολο Έλληνα νεοναζιστή, κάποιοι νοσηροί εγκέφαλοι στο Πρώτο Θέμα αποφάσισαν να βγάλουν ένα τέτοιο τίτλο σε πρωτοσέλιδο. Κάποιοι “εργαζόμενοι” δημοσιογράφοι θεώρησαν λογικό να υπογράφουν ένα αρθρίδιο που στάζει ρατσιστικό μίσος. Κάποιοι “μεροκαματιάρηδες” υπάλληλοι να βοηθήσουν βαριεστημένοι (ή και με ενθουσιασμό ακόμη) στην παραγωγή του.

Όχι φίλε αναγνώστη. Δεν μου φταίει ο “κομιστής” ντοκουμέντων εκβιασμού, ο επιχειρηματίας πορνοκαλόγερος των ΜΜΕ, ο επαγγελματίας χαφιές και γλοιώδης υπάνθρωποςΘέμος Αναστασιάδης. Όχι. Αυτός είναι γνωστός κι εύκολος θύτης. Εκείνος ο διευθυντής σύνταξης που στήνει το πρωτοσέλιδο. Εκείνος ο αρχισυντάκτης που εγκρίνει το άρθρο. Εκείνοι οι λακέδες που υπογράφουν την “έρευνα”. Αυτοί ευθύνονται φίλε μου. Αλλά και οι λοιποί μισθοσυντήρητοι παραγωγοί αυτού του ρατσιστικού βόθρου. Το ίδιο ενεργά συνυπεύθυνοι είναι.

Για την άνοδο του ναζισμού δεν έφταιγε ένας αιμοσταγής ημιπαράφρων δικτάτορας, ούτε μόνο όσοι τον ψήφισαν (αρχικά) και τον στήριξαν στη συνέχεια. Ακόμη κι εκείνοι πουαδιαφόρησαν για το συνάνθρωπό τους έγιναν συνυπεύθυνοι, αν όχι στο πρώτο έγκλημα, ούτε στο δεύτερο, ούτε και στο τρίτο. Αλλά κάποια στιγμή έγιναν. Και τα παιδιά των Γερμανών έως και πρόσφατα ποτίζονταν με αυτήν την κληροδοτημένη συνενοχή για ένα παγκόσμιο αιματοκύλισμα που έγινε από τους παππούδες τους, πριν 70 χρόνια. Δεν μπορεί να την βγάζουν καθαρή μερικές δεκάδες χιλιάδες “λειτουργοί” της δημοσιογραφίας, σήμερα, στη χώρα μου, όταν ο νεοναζιστικός συρφετός σκοτώνει ανθρώπους. Βολική η ευθύνη του σκουλικιού, ονόματι Θέμος Αναστασιάδης, αλλά δεν ξεπλένει τη συνενοχή του αρμόδιου οργάνου, αλλά και χιλιάδων ακόμη επαγγελματιών του κλάδου που σφυρίζουν κλέφτικα.

Αγαπητοί δημοσιογράφοι, φροντίστε για μία ακόμη φορά να σωπάσετε. Να βάλετε τις υπογραφές σας σε ρατσιστικά παραληρήματα που βαφτίζονται “αποκαλυπτικά ρεπορτάζ”. Ή έστω και να μην τις βάλετε, στρέφοντας απλώς το βλέμμα προς άλλη κατεύθυνση. Αν δεν βλέπετε τον ελέφαντα στο δωμάτιο, τότε το σύνθημα “αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι” είναι πολύ επιεικές. Τότε σας αξίζει μόνο το…

Ναζήδες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι

Και γνωρίζετε πώς πρέπει η κοινωνία να αντιμετωπίζει τους ναζί;

* Ναι ρε παπάρα ελληναρά, 27 ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ και με ονοματεπώνυμο. Ούτε “αλλοδαπός”, ούτε “Πακιστανός”. Μόνο στη δική σου “ράτσα” θα αναφέρομαι με αηδία.

Το ημερήσιο κόστος της σίτισης κρατουμένων στα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας είναι καθορισμένο με Κοινή Υπουργική Απόφαση και σταθερό εδώ και δώδεκα (12) χρόνια. Πριν ακόμη από το ευρώ. Με την ΚΥΑ Οικονομικών-Δημόσιας Τάξης αρ.2/30868/0022/ΕΚ Β΄3-8-2001 τα τροφεία των κρατουμένων καθορίστηκαν σε 2.000 δρχ/ημέρα. Αν οι υπάλληλοι του Θέμου Αναστασιάδη γνωρίζουν αριθμητική αυτό σημαίνει 5,87 ευρώ/ημέρα. Επαναλαμβάνω, εδώ και ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑΘΕΡΟ!

Πηγή: //ΠαραλληλοΓράφος//

Η ελληνική ακροδεξιά στο διαδίκτυο: μια ανάλυση γράφων!

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει αναλυθεί ενδελεχώς (για εκτενή βιβλιογραφία βλέπε το δοκίμιο της Βασιλικής Γεωργιάδου). Οι πολιτικοί, οικονομικοί, και κοινωνικοί λόγοι που εξηγούν αυτή την άνοδο αλλά και το ιστορικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίχθηκε είναι γνωστοί (για τη σχέση οικονομικής κρίσης και εκλογικής ανόδου της ακροδεξιάς στη Νότια Ευρώπη βλέπε Bosco & Verney, 2012).

Επίσης έχει σχολιασθεί και στηλιτευθεί – δικαίως – ο ρόλος των κυρίαρχων ΜΜΕ και ιδιαίτερα της τηλεόρασης στην καλλιέργεια και στη νομιμοποιήση εθνικιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού (Ψαρράς, 2010).

Στη συζήτηση αυτή θα ήθελα να προσθέσω μια ακόμη παράμετρο που μπορεί να εξηγήσει ένα μέρος αυτού του φαινομένου: τη σημαντική και αυξανόμενη παρουσία της ελληνικής ακροδεξιάς στο διαδίκτυο.

Εισαγωγή

Εδώ και αρκετά χρόνια το διαδίκτυο αποτελεί πεδίο δημόσιας έκφρασης και σχολιασμού για όλο και περισσότερους Έλληνες πολίτες. Εξαιτίας της ιδιαίτερης κατάστασης που επικρατεί στα ελληνικά ΜΜΕ (οικονομική συγκέντρωση, αδιαφάνεια, διαπλοκή με την οικονομική και πολιτική εξουσία, βλέπε Σμυρναίος, 2010), η ελληνόφωνη μπλογκοσφαίρα έλαβε γρήγορα πολιτική διάσταση και χαρακτηριστικά μέσου διαμαρτυρίας και κριτικής (Zafiropoulos & Vrana, 2009) .

Αρχικά η σφαίρα αυτή είχε σαφώς προοδευτικά χαρακτηριστικά λόγω της σχετικής κοινωνιολογικής ομοιογένειας των μελών της (κυρίως νέοι υψηλού μορφωτικού επιπέδου όπως δείχνει ο Καραμπάσης, 2008).

Ο εκδημοκρατισμός όμως αυτών των νέων μέσων και η μαζική τους χρήση από όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού τα κατέστησε σημαντικά επικοινωνιακά διακυβεύματα και για όσους στοχεύουν στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Έτσι ξεκίνησε η ανάδειξη και η παγίωση του λαϊκισμού και της μισαλλοδοξίας με μαζικές διαστάσεις στο ελληνικό διαδίκτυο.

Η ελληνική ακροδεξιά, πατώντας εν μέρει σε αυτή την εξέλιξη, βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στο ελληνόφωνο διαδίκτυο μέσω ενός πλέγματος ιστότοπων (επίσημων σελίδων, ιστολογίων και προφίλ κοινωνικών δικτύων όπως το Youtube και το Facebook). Από τη θέση αυτή, άλλες φορές με προσωπείο, άλλες ανοιχτά, προπαγανδίζει τις ιδέες της με επιτυχία.

Παρακάτω θα παραθέσω τα ευρήματα μιας μικρής κλίμακας ανάλυσης της ακροδεξιάς μπλογκοσφαίρας.

Μεθοδολογία

Χρησιμοποιήθηκε ανάλυση κοινωνικών δικτύων και αναπαράσταση με γράφους (Μπουντουρίδης, 2004). Ένα αρχικό δείγμα είκοσι προεπιλεγμένων ακροδεξιών ιστότοπων αναλύθηκε μέσω crawling από το πρόγραμμα Issuecrawler. Βρέθηκαν έτσι 88 ιστότοποι που συνδέονται με τους πρώτους είκοσι με δύο τουλάχιστον hypelinks. Η τεράστια πλειοψηφία αυτών των ιστότοπων είναι ακροδεξιάς προέλευσης. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε το ελεύθερο λογισμικό gephi για τη δημιουργία του γράφου και τον υπολογισμό αλγόριθμων όπως το betweeness centrality.

Επεξήγηση του γράφου 

Οι κουκκίδες αντιστοιχούν σε ιστότοπους και οι γραμμές στους συνδέσμους που υπάρχουν μεταξύ τους. Η τοπολογία του γράφου είναι αποτέλεσμα των σχέσεων μεταξύ των ιστότοπων. Με άλλα λόγια αυτοί που βρίσκονται στο κέντρο του χάρτη έχουν κεντρική θέση στη κοινότητα, σε αντίθεση με αυτούς που βρίσκονται στην περιφέρεια.

Το μέγεθος των κουκκίδων (από το μικρότερο στο μεγαλύτερο) εξαρτάται από το σύνολο των εισερχόμενων και εξερχόμενων συνδέσμων που διαθέτει κάθε ιστότοπος (degree). Αυτό σημαίνει ότι όσο περισσότερο συνδέεται ένα ιστότοπος με τους υπόλοιπους του δείγματος, τόσο μεγαλύτερη διάμετρο έχει η κουκκίδα που του αντιστοιχεί.

Το χρώμα τους (από το άσπρο στο κόκκινο) εξαρτάται από το betweeness centrality του κάθε ιστότοπου. Ο αλγόριθμος αυτός εκφράζει τον βαθμό κατά τον οποίο ένας ιστότοπος κατέχει στρατηγική θέση μέσα στην κοινότητα. Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το χάρτη σε μορφή pdf για καλύτερη ανάλυση.

Τα ακροδεξιά ιστολόγια: μια ευμεγέθης κοινότητα

Η πρώτη παρατήρηση που μπορεί να γίνει αφορά το μέγεθος της ακροδεξιάς κοινότητας στο εσωτερικό της ελληνικής μπλογκοσφαίρας. Πάνω από 80 ακροδεξιά μπλογκς και σάιτς με πλούσια δραστηριότητα και περιεχόμενο βρέθηκαν με ένα απλό crawling. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι ο πραγματικό αριθμός τους είναι πολύ μεγαλύτερος.

Το συμπέρασμα είναι ότι μια τέτοια παρουσία δεν μπορεί να είναι παρά το αποτέλεσμα μιας συνειδητής στρατηγικής υποκινούμενης από πολιτικές οργανώσεις, τουλάχιστον εν μέρει. Αυτό βέβαια είναι αρκετά δύσκολο να αποδειχθεί αφού τα περισσότερα από αυτά τα ιστολόγια είναι απολύτως ανώνυμα.

Επίσης το μέγεθος της κοινότητας επιβεβαιώνει την όλο και μεγαλύτερη επιρροή της ακροδεξιάς τη χώρα αλλά και ενός είδους απενοχοποίηση της δημόσιας έκφρασης της. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο και στα κοινωνικά δίκτυα όπου η διάχυση του ακροδεξιού λόγου βρίσκει πρόσφορο έδαφος ακόμη και σε ομάδες που μπορούν να χαρακτηριστούν απολιτικές.

Εσωστρέφεια και προώθηση ατζέντας

Η δεύτερη παρατήρηση που μπορεί να γίνει είναι ότι η συγκεκριμένη κοινότητα, αν και σχετικά ποικιλόμορφη στο εσωτερικό της, δεν συνδέεται παρά ελάχιστα με το υπόλοιπο διαδίκτυο, αν εξαιρεθούν υπηρεσίες όπως το Youtube και το Facebook που αποτελούν απαραίτητα συμπληρώματα των ιστολογίων.

Σε αντίθεση με τη σχετική στεγανότητα που τους διακρίνει ως προς το εξωτερικό της κοινότητας, οι δεσμοί μεταξύ των ιστότοπων που την απαρτίζουν είναι πολύ στενοί. Έστω κι αν αυτό είναι εν μέρει αποτέλεσμα της μεθοδολογίας, η κοινότητα των ιστολογίων του δείγματος είναι ιδεολογικοπολιτικά ομοιογενής και θέλει να παραμείνει έτσι.

Για παράδειγμα, ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι η παντελής απουσία συνδέσμων προς επαγγελματικούς δημοσιογραφικούς ιστότοπους και κυρίαρχων ΜΜΕ (εφημερίδες, τηλεοράσεις, ειδησεογραφικές πύλες), κάτι που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τα ιστολόγια. Τη μόνη εξαίρεση αποτελεί η εφημερίδα Δημοκρατία που έχει 296 εισερχόμενους δεσμούς από το δείγμα.

Η εφημερίδα αυτή θεωρείται υποστηρίκτρια του Σαμαρικού μπλοκ και χαρακτηρίζεται από εθνικιστικές τάσεις. Σε αυτή γράφουν παλιά μέλη του Δίκτυου 21 όπως ο Σ. Καλντερίδης και ο Φ. Κρανιδιώτης. Διαφαίνεται λοιπόν μια σχετική σύμπλευση της άκρας δεξιάς με τη Νέα Δημοκρατία σε ότι αφορά τουλάχιστον τους διαδικτυακούς δεσμούς που αναπτύσσουν.

Η κλειστή δομή αυτής της κοινότητας των ακροδεξιών ιστολογίων έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ατζέντας θεμάτων και “ειδήσεων” (η μιας διαφορετικής προσέγγισης της κυρίαρχης ατζέντας) η οποία διακινείται μαζικά και ανακυκλώνεται με τρόπο τέτοιον ώστε σταδιακά να εξαφανίζεται η αρχική πηγή τους (κάτι που διευκολύνει τη διακίνηση τους στο εξωτερικό της κοινότητας).

Ενίοτε αυτές οι “ειδήσεις”, που συχνά έχουν εντυπωσιακό χαρακτήρα, αφομοιώνονται και από άλλα μη ακροδεξιά ιστολόγια, διαχέονται στα κοινωνικά δίκτυα και φτάνουν αρκετές φορές ακόμη και στα κυρίαρχα ΜΜΕ (βλέπε θαύμα του Γέροντα Παϊσιου) έστω κι αν είναι ψευδείς ή χειραγωγημένες.

Η αισθητική του Blogger

Στα ομοιογενή χαρακτηριστικά του δείγματος εντάσσεται επίσης η χρήση σχεδόν αποκλειστικά της πλατφόρμας δημοσίευσης Blogger της Google. Ελάχιστοι από τους ιστότοπους του δείγματος έχουν δικό τους domain name και κανείς δεν χρησιμοποιεί μία άλλη από τις δημοφιλείς υπηρεσίες όπως το Worpress.

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό οφείλεται σε λόγους ιστορικούς (κληρονομιά της πρώτης γενιάς ιστολογίων του είδους ), τεχνικούς (η χρήση μιας μοναδικής πλατφόρμας διευκολύνει τη διασύνδεση με τα άλλα μέλη της κοινότητας), κοινωνιολογικούς (πχ. μικρότερη εξοικείωση με τα νέα μέσα) αλλά και ένα είδος τυποποίησης του λόγου και της αισθητικής που εκφράζεται μέσω αυτών των ιστολογίων.

Εσωτερική ποικιλομορφία

Στο εσωτερικό της κοινότητας συνυπάρχουν όλες οι τάσεις της ελληνικής ακροδεξιάς (θρησκόληπτοι, εθνικιστές, συνωμοσιολόγοι, αντισημίτες κλπ.). Αλλά τις κομβικές θέσεις κατέχουν ιστολόγια που κατευθύνονται από την Χρυσή Αυγή όπως το ventetta.blogspot.com, το eglimatikotita.gr και το egersis2.blogspot.com.

Άλλα ιστολόγια που κατέχουν στρατηγικές θέσεις στην κοινότητα είναι πιο δύσκολο να χαρακτηριστούν όπως το koukfamily.blogspot.com που παρουσιάζεται ως οικογενειακό μπλογκ ή το kostasxan.blogspot.com με ποιο επαγγελματικά και λιγότερο οπαδικά χαρακτηριστικά.

Τη λίστα συμπληρώνουν ομοϊδεατικά ιστολόγια τοπικού ενδιαφέροντος, ιστότοποι γενικής πληροφόρησης που συνδυάζουν ακροδεξιά και λαϊκίστικη ρητορική με ελαφρές θεματικές όπως τα αθλητικά, τα κοσμικά μέχρι και το ελαφρό πορνό, γνωστά ηλεκτρονικά μέσα του δεξιού χώρου όπως το antinews.gr και το Ρεσάλτο, ψευδοδημοσιογραφικά όπως το Athinapoli και το Makeleio (εδώ μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη τη λίστα των ιστότοπων σε μορφή csv).

Σε ότι αφορά τη ρητορική που χρησιμοποιείται στην ονοματολογία αυτή περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες της αντίστασης (ταμπούρι, εσχατιά, ανάσχεση), της εναλλακτικής θεώρησης (αντιπληροφόρηση, διαφορετική ματιά, εναντίον όλων, αντίλογος), της εκδίκησης (βεντετα, hellenic revenge) του συναγερμού (greekalert, red sky warning, έχω μάτια και βλέπω, ξυπνήστε ρε), της συνωμοσιολογία, της παλινόρθωσης του έθνους κλπ.

Κεκαλυμμένη υποστήριξη στη Χρυσή Αυγή

Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ οι αναφορές στη Χρυσή Αυγή ως θέμα επικαιρότητας είναι πολύ συχνές σε μεγάλο αριθμό ιστολογίων, δεν υπάρχουν καθόλου σύνδεσμοι ούτε προς τον επίσημο ιστότοπο της οργάνωσης, ούτε προς άλλες φίλα προσκείμενες πολιτικές ομάδες.

Η ακροδεξιά ρητορική στο διαδίκτυο παρουσιάζεται λοιπόν πρωτίστως ως ακομμάτιστη και πατριωτική. Αυτή η στρατηγική φαίνεται να είναι επιτυχής αν κρίνουμε από το βαθμό αναδημοσίευσης των ειδήσεων που παράγουν τα ακροδεξιά ιστολόγια.

Επίλογος

Η ανάδυση του διαδικτύου ως μαζικού μέσου ενημέρωσης αντιμετωπίστηκε αρχικά ως εγγενώς θετική εξέλιξη. Ο εκδημοκρατισμός των μέσων παραγωγής και διάχυσης της πληροφορίας θεωρήθηκε, δικαίως, ως παράγοντας εμπλουτισμού της δημόσιας σφαίρας.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα όμως φαίνεται ότι η ανάπτυξη της μπλογκοσφαίρας και των κοινωνικών δικτύων διευκολύνει την προπαγάνδα. Το ελληνικό διαδίκτυο αντικατοπτρίζει έτσι την γενικότερη τάση που υπάρχει αυτή την στιγμή στην ελληνική κοινωνία: την ηγεμονία της ακροδεξιάς ιδεολογίας πάνω σε πλατιά κοινωνικά στρώματα αλλά και σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος.

Έστω κι αν αυτή η εξέλιξη δεν είναι καινούρια, φαίνεται ότι η ανάδυση της Χρυσής Αυγής σε σημαντικό πολιτικό μόρφωμα επιταχύνει την εξέλιξη μεγάλου κομματιού της ελληνόφωνης μπλογκοσφαίρας σε φορέα ιδεών μίσους.

Διαφαίνεται μάλιστα ότι μέσω του διαδικτύου αναπτύσσονται και εμβαθύνονται οι δεσμοί μεταξύ γειτονικών ιδεολογικών χώρων της δεξιάς και της άκρας δεξιάς οι οποίοι καταλήγουν στην αποκρυστάλλωση ενός κοινού ιδεολογικού και πολιτικού υπόβαθρου.

Πηγή: Σμυρναίος

Παιχνίδια με τους αριθμούς ή πόσοι μπαίνουν «παράνομα» στη χώρα;

Της Όλγας Λαφαζάνη

Με αυξανόμενη ένταση διαδραματί-ζεται τα τελευταία χρόνια η δημόσια συζήτηση για την θεωρούμενη ως μεγάλη αύξηση του αριθμού των μεταναστών/ριων που επιχειρούν να μπουν στη χώρα χωρίς χαρτιά. Δεν είναι όμως τόσο το ερώτημα καθαυτό που έχει σημασία («πόσοι;»), όσο το πλαίσιο μέσα στο οποίo τίθεται αλλά και οι τρόποι με τους οποίους απαντιέται.

Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε τον αριθμό των μεταναστών χωρίς χαρτιά που φτάνουν ή ζουν στην Ελλάδα. Στη δημόσια συζήτηση χρησιμοποιείται συνήθως ο αριθμός των «Συλληφθέντων Λαθρομεταναστών από Αστυνομικές και Λιμενικές αρχές» που δημοσιεύει το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Τα στοιχεία αυτά, όμως, είναι στην καλύτερη περίπτωση ενδεικτικά, καθώς ο αριθμός των συλλήψεων μπορεί να υπερεκτιμά ή να υποτιμά τον αριθμό όσων πέρασαν τα σύνορα. Η υποεκτίμηση οφείλεται κυρίως στο ότι κάποιοι μετανάστες δεν συλλαμβάνονται κατά την είσοδό τους. Η υπερεκτίμηση, από την άλλη, οφείλεται στο ότι, καθώς τα νούμερα αυτά δίνουν αριθμό συλλήψεων στην επικράτεια, ο ίδιος μετανάστης είναι πιθανόν να έχει συλληφθεί παραπάνω από μια φορά (είτε προσπαθώντας να περάσει τα σύνορα είτε στο εσωτερικό της χώρας). Ίσως, όμως, η ανακρίβεια των στοιχείων να οφείλεται περισσότερο στο ότι ο αριθμός των συλλήψεων εξαρτάται άμεσα από τις εκάστοτε πολιτικές προτεραιότητες των κυβερνήσεων και άρα αντίστοιχα από τις οδηγίες και τους πόρους που διατίθενται για τις συλλήψεις μεταναστών. Για παράδειγμα, οι μαζικές συλλήψεις του «Ξένιου Δία» θα προστεθούν στο συνολικό αριθμό ετησίων συλλήψεων, χωρίς αυτό να σημαίνει αύξηση της εισόδου μεταναστών στη χώρα, καθώς τμήμα των συλληφθέντων είναι μετανάστες που μπήκαν πριν από χρόνια χωρίς χαρτιά, οι οποίοι έχουν πιθανόν ξαναμετρηθεί και ως συλληφθέντες προηγούμενων χρόνων.

Ακόμα και αυτά, όμως, τα ελλιπή και ανακριβή στοιχεία, κατά κανόνα χειραγωγούνται ή παραποιούνται για να προβάλλουν μια εικόνα «εισβολής λαθραίων». Στις περισσότερες αναγνώσεις δε, η μεταβολή του αριθμού αυτού ερμηνεύεται μόνο σε σχέσημε τις συνθήκες στην Ελλάδα (αύξηση ή μείωση της καταστολής, οικονομική κρίση κλπ.) ενώ οι διεθνείς οικονομικές, γεωγραφικές και πολιτικές συνθήκες που διαμορφώνουν τις μεταναστευτικές κινήσεις συστηματικά αγνοούνται.

Πολύ συχνά τόσο στα Μ.Μ.Ε. όσο και σε δηλώσεις κυβερνητικών φορέων εμφανίζονται ποσοστά και νούμερα που είναι είτε υποθετικά -δεν στηρίζονται σε καμία έρευνα-, είτε τονίζουν συγκεκριμένες πτυχές της πραγματικότητας, είτε είναι απλά ψέματα.

Η συνολική εικόνα

Το σύνολο των συλληφθέντων μεταναστών χωρίς χαρτιά ανά έτος στην επικράτεια από το 2001 έως σήμερα έχει πολλές διακυμάνσεις. Την τελευταία πενταετία τα στοιχεία αυτά τείνουν να παρουσιάζονται ως «εισβολή» από τα «αφύλακτα» ανατολικά σύνορα της χώρας. Μια προσεκτική ανάγνωση όμως των στοιχείων δείχνει πως, καθώς οι μετανάστες από την Αλβανία αποτελούν το μεγαλύτερο τμήμα των μεταναστών στην Ελλάδα, οι περισσότερες συλλήψεις μέχρι το 2011 αφορούσαν Αλβανούς υπηκόους όπως φαίνεται στο Διάγραμμα 1 [1].

Εάν δεχόμασταν ως έγκυρα τα παραπάνω στοιχεία, θα ήταν ακριβές να ειπωθεί ότι η μετανάστευση των ατόμων χωρίς χαρτιά αυξανόταν από το 2002 μέχρι το 2008 ενώ μειώνεται από το 2008 μέχρι σήμερα. Το γεγονός ότι υπάρχει συνολική μείωση των συλλήψεων σπάνια αναφέρεται στον κυρίαρχο λόγο -όποτε, δε, αναφέρεται, αποδίδεται κυρίως στην επιτυχία των κατασταλτικών μέτρων. Όπως όμως φαίνεται καθαρά στο Διάγραμμα 1 η συνολική μείωση οφείλεται κυρίως στη μείωση των συλλήψεων των μεταναστών/ριων από την Αλβανία. Η μείωση αυτή δεν αντανακλά μια μείωση της μετανάστευσης από την Αλβανία -αν και αυτό πιθανόν συμβαίνει λόγω της οικονομικής κρίσης- αλλά σηματοδοτεί μια αλλαγή στο ποιος θεωρείται «νόμιμος» ή «παράνομος». Έτσι, από την 01/01/2011 οι πολίτες της Αλβανίας μπορούν να διασχίζουν τα Ευρωπαϊκά σύνορα χωρίς βίζα, γεγονός που συνεπάγεται την «νομιμοποίηση» της εισόδου τους και στον ελλαδικό χώρο. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αναδεικνύει πως τόσο η «νομιμότητα» όσο και η «παρανομία» είναι νομικά στάτους (και άρα μεταβάλλονται με βάση πολιτικές αποφάσεις) και όχι εγγενή χαρακτηριστικά συγκεκριμένων ανθρώπων ή κατηγοριών του πληθυσμού.

Διαβάζουμε σε δήλωση του πρώην Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μ. Xρυσοχοΐδη, η οποία αναπαράχθηκε από πολλά Μ.Μ.Ε.:

«Σε μια χώρα που αντιμετωπίζει οικονομική κρίση, καθημερινά εισρέουν εκατοντάδες άνθρωποι και κάθε χρόνο χιλιάδες, περίπου 150.000, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πια, πολύ σημαντικό πρόβλημα για την κοινωνική ειρήνη στη χώρα. [2]».

Ο αριθμός που δίνει ο Μ. Xρυσοχοΐδης σίγουρα δε βασίζεται στα επίσημα στατιστικά δεδομένα του Υπουργείου (του). Με βάση αυτά τα στοιχεία , ο μέσος όρος των συλλήψεων 2002-2012 -στο σύνολο της χώρας και όχι μόνο στις συνοριακές περιοχές στις οποίες αναφέρεται ο πρώην Υπουργός- είναι 92.116. Μόνο κατά το 2008 οι συλλήψεις, και πάλι στο σύνολο της χώρας, πλησίασαν στο νούμερο που δίνει ο Μ.Χρυσοχοίδης και έφτασαν στις 146.337 μετανάστες/ριες, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια (2011 και με αναγωγή από 11μηνο 2012) είναι κάτω των 100.000.

Ένα δεύτερο παράδειγμα έρχεται από ρεπορτάζ του Έθνους δημοσιευμένο τον Μάιο του 2009 με τίτλο «Μετανάστες στην Ελλάδα». Σε απόσπασμα από το ρεπορτάζ διαβάζουμε:

«Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε πριν από μερικές μέρες στη δημοσιότητα το Υπ. Εσωτερικών, το 2008 καταγράφηκε κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των μεταναστών που εισήλθαν στην Ελλάδα: Η αύξηση ανέρχεται σε 75,4% σε σχέση με το 2007 και οι νέοι μετανάστες πλησίασαν τις 150.000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι μετανάστες αποτελούν το 7% του πληθυσμού που κατοικεί στην Ελλάδα, είναι όμως απόλυτα σίγουρο ότι το ποσοστό αυτό έχει ξεπεράσει σήμερα το 10% -κάποιοι υποστηρίζουν ότι αγγίζει πλέον το 15%. [3]»

Τα στοιχεία τα οποία επικαλείται το ρεπορτάζ δίνουν αριθμό συλλήψεων (και πάλι στο σύνολο της χώρας και όχι μόνο όσων «εισήλθαν») για το 2007, 112.364 άτομα και για το 2008, 146.337 άτομα. Αυτό με βάση απλά μαθηματικά σημαίνει ότι η ποσοστιαία αύξηση είναι 30% και όχι 75,4%! Στη συνέχεια δε του ρεπορτάζ υπάρχουν εκτιμήσεις για το ποσοστό των μεταναστών που κατοικούν στην Ελλάδα με διατυπώσεις όπως «είναι απόλυτα σίγουρο» και «κάποιοι υποστηρίζουν» χωρίς να αναφέρεται καμία πηγή ή έρευνα από την οποία να προκύπτουν τα νούμερα αυτά.

Ελληνοτουρκικά σύνορα

Παρόλο που τα ελληνοτουρκικά σύνορα παρουσιάζονται σαν «ξέφραγο αμπέλι» στο οποίο φτάνουν «ορδές λαθρομεταναστών» στο διάγραμμα 2 βλέπουμε ότι οι συλλήψεις στα ανατολικά σύνορα δεν ξεπερνούν το 50% του συνόλου, ακόμα και κατά τα έτη 2010 και 2011 που παρουσιάζουν σχετική αύξηση, ενώ εμφανίζονται μειωμένες το 2012. Παραμένει πάντως ανοιχτό το ερώτημα αν όντως φτάνουν περισσότεροι μετανάστες ή αν απλά συλλαμβάνεται μεγαλύτερο ποσοστό από όσους προσπαθούν να περάσουν (η δράση της Frontex στα ελληνοτουρκικά σύνορα πιθανόν να έχει αυξήσει το ποσοστό των συλληφθέντων).

Ταυτόχρονα κατά τα έτη 2010 και 2011 παρατηρείται μια σημαντική αλλαγή στις μεταναστευτικές διαδρομές από το Αιγαίο στον Έβρο, αλλαγή που παρουσιάζεται κυρίως ως «εισβολή» στον Έβρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το δημοσίευμα του Βήματος [4] στις 19/10/2010 όπου παρουσιάζεται μια σύγκριση στατιστικών στοιχείων μεταξύ του πρώτου 9μηνου του 2010 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2011.

Από το δημοσίευμα του “Βήματος”, 19.10.2010

Παρόλο που τα συνολικά στοιχεία αποτυπώνουν μια μηδαμινή αύξηση (0,33%) του συνόλου των συλλήψεων, ο τρόπος παρουσίασης υπερτονίζει την αύξηση των συλλήψεων στον Έβρο χωρίς να αναδεικνύει την ισόρροπη μείωση που υπήρξε σε όλες τις άλλες συνοριακές περιοχές

Για το 2012 διαφαίνεται μια πιθανή αλλαγή των μεταναστευτικών διαδρομών από τον Έβρο πίσω στο Αιγαίο από τον Έβρο πίσω στο Αιγαίο (Πίνακας 2). Ο παρακάτω Πίνακας, όπως ακριβώς παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του Υπουργείου, δημιουργεί ξανά την ίδια εικόνα «εισβολής» στο Αιγαίο, καθώς επιλέγει να παρουσιάσει τη μεταβολή μόνο ως ποσοστό και όχι ως απόλυτο νούμερο, τονίζοντας επίσης με κόκκινο χρώμα την αύξηση. Έτσι, αν και ο πίνακας αποτυπώνει μια συνολική μείωση της τάξης των 5.000, η εικόνα που αποκομίζεται είναι αυτή της μεγάλης αύξησης στο Αιγαίο, παρόλο που σε απόλυτους αριθμούς η αύξηση αυτή είναι μόλις 432 άτομα.

Αντίστοιχη αποτύπωση του φαινομένου έγινε και από τα Μ.Μ.Ε. όπου μια σειρά δημοσιευμάτων (Βήμα [5], Καθημερινή [6], Έθνος [7]) τονίζουν πως «Άνοιξε Ξανά η Πύλη του Αιγαίου». Αλλά ας δώσουμε και ένα παράδειγμα από «ειδησεογραφικές» ιστοσελίδες. Η είδηση από το tsantiri.gr που αναδημοσιεύεται σε δεκάδες άλλες ιστοσελίδες έχει τίτλο «ΝΗΣΙΑ ΑΙΓΑΙΟΥSOS – Βουλιάζουν από παράνομους μετανάστες» [8] και γράφει για αύξηση 150% στην είσοδο «παράνομων» μεταναστών. Τα στοιχεία στα οποία βασίζεται αφορούν μόνο έναν μήνα (τον Αύγουστο) κατά τον οποίον συνελήφθησαν σε έξι διαφορετικά νησιά μόλις 229 παραπάνω μετανάστες από ότι τον προηγούμενο χρόνο.

Για το θέμα της αύξησης του αριθμού των μεταναστών που επιχειρεί να διέλθει από το Αιγαίο πραγματοποιήθηκε και μια ειδική σύσκεψη στο Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου. Παρόλο που με βάση τα επίσημα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη σύσκεψη και δόθηκαν στη δημοσιότητα από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου (διάγραμμα 3) και εξετάζουν τον αριθμό συλληφθέντων μεταναστών τον μήνα Αύγουστο κατά τα έτη 2006-2012 φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο αριθμός των συλληφθέντων κινείται τα 3 τελευταία έτη σε πολύ χαμηλά επίπεδα, οι δηλώσεις που ακολούθησαν τη σύσκεψη τόσο από τον ο Υπουργό Ναυτιλίας και Αιγαίου, Κωστή Μουσουρούλη όσο και από τον αρχηγό του Λιμενικού Σώματος, Δημήτρης Μπαντιά προανήγγειλαν την ανάγκη για αυστηρότερη και εντατικότερη επιτήρηση των συνόρων με «περαιτέρω ενίσχυση των λιμενικών αρχών με πλωτά και εναέρια μέσα αλλά και ανθρώπινο δυναμικό» αλλά και με συνεργασία «του Λιμενικού Σώματος με τον Στρατό Ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό και την Ελληνική Αστυνομία» [9].

Παιχνίδια από την ανάποδη

Ίσως ενδεικτικό νούμερο για το πόσοι μετανάστες χωρίς χαρτιά ζούνε στην Ελλάδα να δίνουν τα επίσημα στοιχεία της επιχείρησης «Ξένιος Ζεύς» (ένας τεχνοκράτης θα ισχυριζόταν άλλωστε, ότι είναι η μεγαλύτερη και ακριβέστερη «έρευνα» που έχει γίνει για το θέμα). Για το πρώτο τετράμηνο εφαρμογής (4/8 έως 8/12/2012) διενεργήθηκαν 478 έρευνες σε σπίτια και προσήχθησαν 59.436 μετανάστες. Από αυτή τη γιγαντιαία αστυνομική επιχείρηση συνελήφθησαν 4.100 μετανάστες χωρίς χαρτιά, δηλαδή μόλις το 6,9% όσων προσήχθησαν.

Θα μπορούσαμε να γενικεύσουμε, λέγοντας ότι οι χωρίς χαρτιά αποτελούν το 6,9% των μεταναστών στην Ελλάδα. Αν επιπλέον δεχτούμε τα στοιχεία της Eurostat [10] για το σύνολο των μεταναστών που διέμεναν στην Ελλάδα το 2012, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως ο αριθμός των μεταναστών χωρίς χαρτιά στη χώρα είναι της τάξης των 55.000. Αν μάλιστα καλοπροαίρετα πιστέψουμε ότι οι έρευνες έγιναν στοχευμένα, ή τουλάχιστον εστίασαν στις γειτονιές που όπως μας διαβεβαίωναν «κατακλύζονται από παράνομους», μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το ποσοστό των μεταναστών χωρίς χαρτιά στην επικράτεια είναι ακόμα μικρότερο του 6.9%. Εάν, δε, θέλαμε να σπεκουλάρουμε πάνω στα στοιχεία ενός μήνα («Ξένιος Δίας», 11/2011) θα μπορούσαμε να δημοσιεύσουμε και ένα άρθρο με τίτλο «Λιγότεροι από 4% οι μετανάστες χωρίς χαρτιά».

Δεν ισχυρίζομαι, προφανώς, ότι αυτά τα νούμερα έχουν μεγαλύτερη αξιοπιστία. Ο λόγος που τα παραθέτω είναι για να δείξω πως τα διαθέσιμα στοιχεία μπορούν να ερμηνευτούν με πολλούς και συχνά τελείως αντικρουόμενους τρόπους. Ισχυρίζομαι, όμως, πως τόσο τα ερωτήματα που τίθενται ως κεντρικά («πόσοι;»), όπως και οι τρόποι με τους οποίους επιλέγεται να απαντηθούν, έχουν στόχο να θέσουν τη συζήτηση για τη μετανάστευση με όρους «προβλήματος», να ποινικοποιήσουν τους μετανάστες και τις μετανάστριες, να καλλιεργήσουν το φόβο, να δώσουν πάτημα στις ξενοφοβικές απόψεις και άλλοθι στη ρατσιστική βία αλλά και να δικαιολογήσουν τις ολοένα και σκληρότερες πολιτικές καταστολής της μετανάστευσης από το κέντρο της Αθήνας μέχρι τον Έβρο και το Αιγαίο. Στοχεύουν, με άλλα λόγια, να μας πείσουν ότι απειλούμαστε, και ότι είτε το κράτος είτε οι ακροδεξιοί είναι αυτοί που θα μας προστατέψουν.

Η Όλγα Λαφαζάνη είναι μέλος του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και υπ. διδάκτορας, Τμήμα Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο

Πηγή: enthemata.wordpress.com

Ομοφυλοφιλία στον δημόσιο διάλογο!

Στους ναζί η ομοφυλοφιλία χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις ως πρόσχημα, προκειμένου ο Χίτλερ να απαλλαγεί από ανεπιθύμητους ανταγωνιστές. Ο αρχηγός των Ταγμάτων Εφόδου Ερνστ Ρεμ είχε ερωτική σχέση με τον οδηγό του, με τον οποίον τους βρήκαν μαζί στο κρεβάτι τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», όταν ο Χίτλερ ξεκαθάρισε τους λογαριασμούς του δολοφονώντας μαζικά αυτούς που θεωρούσε πιθανούς αντιπάλους από τον πολιτικό του χώρο. Στην υπόθεση Ρεμ είχε αναφερθεί σε ένα άρθρο του (Ομοφυλοφιλία και φασισμός, εκδ. Άγρα) ο γιος του Τόμας Μαν, ο Κλάους Μαν, αντιφασίστας ακτιβιστής και ομοφυλόφιλος. Κατηγορώντας τότε την Αριστερά που αντέγραφε την ομοφοβική προπαγάνδα των ναζί, έλεγε πως «εκείνο που έκανε τον Ρεμ πραγματικά αηδιαστικό δεν ήταν αυτό που του καταμαρτυρούσαν πρώτα ο αριστερός Τύπος και αργότερα ο Χίτλερ, αλλά το γεγονός πως επρόκειτο για ένα κυνικό, χοντροκομμένο καθίκι, όπως όλοι οι αρχηγοί των ναζί».

Ο Πέτρος Τατσόπουλος δήλωσε ότι η επίμαχη φράση (πως έχει πηδήξει τη μισή Αθήνα, άρα δεν είναι «αδερφή») απομονώθηκε, και διαστρεβλώθηκε το νόημα της – ότι το πνεύμα της ήταν ειρωνικό. Η συνέχεια της συνέντευξης έχει ως εξής: «Δηλαδή, τι άλλο να πω; Τώρα, στα γεράματα, να βγάζω φωτογραφίες με τα παιδιά μου ή με τις συζύγους μου, για ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι «αδερφή» στους φασίστες που τους βολεύει, γιατί όταν είσαι κακός στην Ελλάδα πρέπει να είσαι σε όλα κακός. Δηλαδή, να είσαι και ηλίθιος και «αδερφή» και τραμπούκος και μοχθηρός και όλα». Υπάρχει κάποιος τρόπος να διαβαστεί αυτή η παράγραφος, που να μην προϋποθέτει πως το να είσαι «αδερφή» είναι κάτι εξίσου κακό με το να είσαι ηλίθιος, τραμπούκος και μοχθηρός;

Δεν θα ήθελα καθόλου να κάνω τη χάρη στη Χρυσή Αυγή να στρέψω την κουβέντα σε έναν πολέμιό της, πολύ περισσότερο δε που διαθέτω μεγάλη κατανόηση προς οποιονδήποτε στενεύεται όταν αναγκάζεται να τηρεί τα όρια του «πολιτικού καθωσπρεπισμού», όπως έχει δηκτικά αποδοθεί ο όρος «political correctness». Με ενδιαφέρει ωστόσο πώς γίνεται ο δημόσιος διάλογος, και ιδίως πώς γίνεται ο δημόσιος διάλογος όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, όταν καραδοκεί παντού ο πειρασμός να φερθούμε σαν άγριοι. Σε μια εποχή που βράζει ο τόπος πολιτικά, προφανώς δεν ενδιαφέρουν οι σεξουαλικές προτιμήσεις και επιδόσεις κανενός. Όμως όταν οι φασίστες μοιράζουν φυλλάδια που ειδοποιούν πως οι ομοφυλόφιλοι είναι ο επόμενος στόχος τους, όταν εδώ και καιρό χτυπούν και στέλνουν στο νοσοκομείο ομοφυλόφιλους νεαρούς στο Γκάζι (σποραδικά τέτοια περιστατικά έχουν λάβει ελάχιστη έως καμία δημοσιότητα) και ένα κομμάτι της Αριστεράς εξακολουθεί να απαντά πως «αδίκως μας κατηγορείτε ότι είμαστε αδερφές, εμείς είμαστε άντρακλες», ή «μας κατηγορείτε γιατί είστε κι εσείς αδερφάρες», θα πρέπει πιστεύω να επανεκτιμήσουμε πώς θα θέλαμε να απαντήσουμε και να απαντούμε στη στοχοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Η λύση δεν είναι να εντοπίσουμε την ομοφυλοφιλία στο εσωτερικό των φασιστικών οργανώσεων ή να διαφημίσουμε τον ανδρισμό μας, αλλά να αντιτείνουμε απλά πως για κείνους μπορεί να θεωρείται ελάττωμα, για μας, όχι. Ηθικό ελάττωμα είναι η βαρβαρότητα.

Η ατυχής δήλωση Τατσόπουλου προστίθεται στις ομοφοβικές κατηγορίες που εκτοξεύτηκαν εναντίον του Πέτρου Γαϊτάνου όταν δήλωσε τη συμπάθειά του προς τη Χρυσή Αυγή και στη χαρά με την οποία ξανακυκλοφόρησε (με αφορμή τον οχετό Παναγιώταρου) στο Ίντερνετ μια παλιά διαμάχη μέσω ενός φόρουμ του indymedia, στο οποίο ένα τσούρμο φασίστες κατηγορούσαν ο ένας τον άλλον ότι είναι «αδερφές». Η εύλογη απάντηση των ανθρώπων που δεν θεωρούν την ομοφυλοφιλία στίγμα είναι πως δεν πειράζει καθόλου οι φασίστες να επιθυμούν άτομα του ίδιου φύλου, αρκεί να μην είναι φασίστες. Με τα λόγια του Μαν: πρόβλημα είναι να είσαι χοντροκομμένο κυνικό καθίκι, όχι να σου αρέσουν οι άντρες. Παρομοίως -αν ισχύει, που δεν το ξέρω και δεν με ενδιαφέρει- για τον Πέτρο Γαϊτάνο: Η απελευθέρωση της επιθυμίας είναι δικαίωμά του, το πρόβλημα ξεκινά όταν κρίνει πως θα πρέπει να υμνήσει τους φασίστες για τον τσαμπουκά τους.

Για χάρη της συζήτησης, κατ’ αρχάς, να πούμε πως αντιθέτως με ό,τι φαντασιώνεται η ανδροπρεπής ρητορική όλων των προελεύσεων, η «ανδρεία» -λέξη που δολίως συνδέει γλωσσικά το θάρρος με το ανδρικό φύλο- δεν σχετίζεται βεβαίως με τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι το δήλωναν ευθαρσώς με τις περίφημες περιπτώσεις του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα καθώς και του Αχιλλέα και του Πάτροκλου. Υπάρχουν σχετικές αρχαίες μαρτυρίες όπου λέγεται ότι αήττητος στρατός είναι ο στρατός που αποτελείται από ζεύγη ανδρών. (Ξεν. Συμπ. VIII 32). Το γενικό ιστορικό συμπέρασμα είναι πως η σπαρτιατική πολεμική παιδεραστία κληροδοτείται στην Αθήνα με τη μορφή της φιλοσοφικής παιδεραστίας (το Συμπόσιο του Πλάτωνα είναι περιβόλι σχετικών πληροφοριών), σε μια κοινωνία που ήταν ανοιχτά αμφιφυλόφιλη. (Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξει στις μελέτες του K.J. Dover ή του B. Sergent, που είναι μεταφρασμένες και οι δύο στα Ελληνικά.) Οι συννεφοπτωτιστές που ξανασοκάρονται με κάθε αναζωπύρωση αυτής της συζήτησης για την αρχαιότητα, μπορούν να βρουν εκεί ένα ισχυρό πρότυπο απελευθερωμένης επιθυμίας.

Εξάλλου, το παλαιό επιχείρημα που ανέσυρε και βουλευτής του ΚΚΕ, πως ο γάμος στοχεύει στη διαιώνιση του είδους, πάσχει κατά το ότι και τα ετερόφυλα ζευγάρια επιδίδονται σε πλείστες όσες απολαυστικές δραστηριότητες που δεν στοχεύουν καθόλου στην αναπαραγωγή. Η ομοφυλοφιλία είναι αφύσικη όσο είναι και ο στοματικός έρωτας, η όπερα, η φιλοσοφία, η γυμναστική, κάθε ανθρώπινη επινόηση που προσθέτει ηδονή και νόημα στη ζωή μας. Δεν είναι το θέμα ότι η ομοφυλοφιλία εμφανίζεται και στο ζωικό βασίλειο. Αρκεί που εμφανίζεται στην ποίηση της Σαπφώς, στα σονέτα του Σαίξπηρ και στα αριστουργήματα του Καβάφη. Δικαίωση συνιστά η σαπφική λατρεία προς το ποδαράκι της Ανακτορίας, αυτό αρκεί.

Πιστεύω ότι απέναντι στην επίθεση των νεοναζί, η απάντησή μας πρέπει να είναι μια ριζική ανατροπή του κλίματος της συζήτησης. Ο Πέτρος Τατσόπουλος είναι ριζικά ακατάλληλος γι’ αυτόν τον ρόλο, για ιδιοσυγκρασιακούς λόγους. Καλό θα είναι, παρεμπιπτόντως, να αντιληφθούν στον ΣΥΡΙΖΑ πως με το να εμφανίζεις έναν σκυλοκαβγά ανάμεσα στον Παναγιώταρο και έναν έξαλλο αριστερό, απλώς επιβεβαιώνεται και οπτικά η άποψη ότι πρόκειται για σύγκρουση των άκρων, ανεξαρτήτως περιεχομένου. Ότι «εγώ δεν είμαι Αβραμόπουλος, μιλάω όπως τους αξίζει» είναι η χειρότερη δυνατή στρατηγική. Ας μη σχηματοποιούμε, εκτός από τη ρητορική του Παναγιώταρου ή του Αβραμόπουλου υπάρχουν χίλιοι άλλοι τρόποι για να απαντήσει κανείς.

Το κείμενο του Κλάους Μαν, με το οποίο ξεκίνησα, γράφεται ως παράπονο απέναντι στην Αριστερά, όχι στη Δεξιά ή στην Ακροδεξιά. Ιστορικά έχει και η “κομμουνιστική” Αριστερά το μερίδιό της στην ομοφοβία, από τις διώξεις του Στάλιν στις οποίες αναφέρεται ο Μαν μέχρι το δικό μας ΚΚΕ και το σαρκασμό του απέναντι στο σύμφωνο συμβίωσης. Λογικό θα ήταν, φρονώ, όσοι δεν θεωρούμε την ομοφυλοφιλία στίγμα να μην αντιστρέφουμε τα πυρά. Επιμένω να θεωρώ πως την ώρα που συζητούμε με αγωνία τι θα γίνει με την οικονομική κρίση, μαζί με τη φτώχεια υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα που πρέπει πάντοτε να σκεφτόμαστε. Και αυτό είναι να μη γίνουμε σκληροί.

Κωνσταντίνος Πουλής

ΠΗΓΗ: thepressproject.gr

Το μίσος και το ψέμα στην καρδιά των Χανίων!

Της Νέλλη Ψαρρού

Η μέθοδος προπαγάνδας του Χίτλερ στηρίχτηκε στην πλήρη αντιστροφή της αλήθειας και στην υποτίμηση του αντιπάλου με επιχειρήματα που δεν δέχονταν αντίλογο, δηλαδή με ύβρεις. Και στην κολακεία των μαζών επίσης. Κι επειδή τα ίδια τα μέλη της Χρυσής Αυγής απαγόρευσαν στους δημοσιογράφους να πλησιάσουν στο σημείο προκειμένου να καταγγείλουν μετά την φίμωσή τους, είναι αναγκαίο να προβούμε σε κάποιες επισημάνσεις του προπαγανδιστικού τους λόγου.

Καταρχάς να επισημάνουμε ότι η προγραμματισμένη ομιλία των βουλευτών της Χρυσής Αυγής δεν ήταν παρά η αρχηγική ομιλία του Ηλία Κασιδιάρη. Οι υπόλοιποι φάνηκαν απλώς ως συνοδεία του. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί η ούτε πεντάλεπτη ομιλία όλων των βουλευτών που συνόδευε την 20λεπτη κεντρική ομιλία του Ηλία Κασιδιάρη. Βέβαια στη Χρυσή Αυγή, όπως και σε κάθε στρατιωτικό άγημα, ο αρχηγός είναι αυτός που έχει τον πρώτο λόγο και οι υπόλοιποι τον πλαισιώνουν υπάκουα. Πρόκειται για μια οργάνωση που δεν αναγνωρίζει την ισότητα ούτε για τα μέλη της, πόσο μάλλον για την κοινωνία. Η Χρυσή Αυγή δεν αναγνωρίζει τη δημοκρατία, απλώς τη χρησιμοποιεί, όπως δηλώνει άλλωστε ευθαρσώς: «τα βουλευτιλίκια και όλα αυτά δεν τα γουστάρουμε, δεν τα θέλουμε καθόλου. Εκμεταλλευόμαστε βεβαίως ορισμένα προνόμια αυτής της ιδιότητας».

Από τον χώρο της εκδήλωσης εκδιώχθηκαν τα συνεργεία της τηλεόρασης και οι δημοσιογράφοι των έντυπων μέσων από τους ίδιους τους βουλευτές πολύ πριν αρχίσει η εκδήλωση και μάλιστα με τρόπο τραμπούκικο και υβριστικό. Αυτό οφείλεται εν πολλοίς στο γεγονός ότι η προπαγάνδα που ασκείται από τη Χρυσή Αυγή απευθύνεται κατά κύριο λόγο στα ίδια της τα μέλη. Πρόκειται για μία οργάνωση όπου τον πρώτο λόγο έχει η ιεραρχία και τα απλά μέλη οφείλουν να υπακούν και να πειθαρχούν. Μα αυτό δεν το αρνείται ουσιαστικά και ο κ. Κασιδιάρης, που αναφέρει ευθαρσώς ότι «οι συγκεντρώσεις αυτές δεν είναι πολιτικές, και πρέπει να θυμίζουμε περισσότερο στρατιωτική μονάδα παρά πολιτικό κόμμα». Αυτές οι φράσεις είναι όμως μόνο για εσωτερική κατανάλωση, και γι’ αυτό αποκλείονται τα μη μέλη και οι δημοσιογράφοι από τις συγκεντρώσεις: για να μην ξέρει ο κόσμος τι πραγματικά πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή. Ένας άλλος λόγος που απαγορεύονται οι δημοσιογράφοι στις εκδηλώσεις αυτές είναι η προσπάθεια να πείσουν τα μέλη τους ότι είναι αντισυστημικοί: προβάλουν το γεγονός ότι δεν τους παίζει κανείς, άρα όλοι τους πολεμάνε, άρα είναι ενάντια στο σύστημα!

Ένας τρίτος λόγος που δεν επιθυμούν κάμερες στις συγκεντρώσεις είναι οι φωτογραφίες. Επειδή στις συγκεντρώσεις τους βρίσκονται πολύ λίγα άτομα, και συχνά αυτά τα έχουν φέρει από μακριά, δεν θέλουν αυτό να καταγράφεται. Αυτό εξυπηρετεί και πάλι το εσωκομματικό τους ψέμα: στην επίσημη ιστοσελίδα τους αναφέρονται «Εκατοντάδες κόσμου» στη συγκέντρωση, ενώ οι συγκεντρωμένοι ήταν περίπου 80 . Για την επίσημή τους προπαγάνδα ενάντια στα απλά μέλη-στρατιώτες τους δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τις μεθόδους που καταγγέλλουν: φωτογραφίες τραβηγμένες από συγκεκριμένες γωνίες ώστε να μην φαίνεται οαριθμός των παρευρισκομένων. Αν πράγματι το σύστημα τους φιμώνει, γιατί δεν ανεβάζουν οι ίδιοι ολόκληρες τις ομιλίες τους στην επίσημη ιστοσελίδα τους; Αν επιθυμούν τη δημοσιότητα, γιατί μας απαγόρευσαν να παραβρεθούμε και αναγκαστήκαμε να ψάχνουμε πλάγιους τρόπους για να εξασφαλίσουμε ηχητική κάλυψη της ομιλίας;

Δεν μας είπαν όμως, το διαδικτυακό σάιτ flashnews.gr πώς εξασφάλισε πλάνο και φωτογραφίες, τα ίδια που αναρτήθηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής, και μόνο αυτά;

Το δεύτερο μεγάλο ψέμα, που εξυπηρετεί και πάλι τον μύθο που πλασάρουν περί αντισυστημικότητας, είναι ότι δεν έχουν αστυνομικούς να τους συνοδεύουν. Πιστοί στον κανόνα περί αντιστροφής της πραγματικότητας, συνεργαζόμενοι από πάντα με την αστυνομία και το ίδιο το κράτος στενά, καταγγέλλουν συνεργασία της αστυνομίας με τους αναρχικούς(!) και περηφανεύονται την έλλειψη αστυνομικής συνοδείας. Τις πέντε διμοιρίες και τους δεκάδες αστυνομικούς και ασφαλίτες που προστάτευαν κάθε πιθανό στενό προς τη συγκέντρωσή τους τους αποκαλούν προνόμιο που έχουν απαρνηθεί! Στην πραγματικότητα, όμως, τα γεγονότα είναι τελείως διαφορετικά. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι, όταν ο Ηλίας Κασιδιάρης και αριθμός τραμπούκων περικύκλωσαν τον φωτογράφο του Αγώνα της Κρήτης απειλώντας τον και σβήνοντάς του τις φωτογραφίες από την επαγγελματική του μηχανή, ο διευθυντής της ασφάλειας Χανίων κ. Κουτσαφτάκης βρίσκονταν στα δύο μέτρα και σφύριζε αδιάφορα. Στην έκκληση του φωτογράφου για προστασία, του είπε: «Τι να κάνουμε, σβήστες», και «Πάλι καλά που δεν τις έφαγες κιόλας». Αυτή η συμπεριφορά σε άνθρωπο με δημοσιογραφική ταυτότητα από έναν αστυνομικό διευθυντή που έχει πολλές φορές καταγγελθεί για φίλια ακροδεξιά αισθήματα δείχνει τις πραγματικές σχέσεις του με τη νεοναζιστική οργάνωση.

Όμως, η σχέση μελών της Χρυσής Αυγής με το κράτος και το παρακράτος δεν είναι καινούρια. Ο αρχηγός της Νίκος Μιχαλολιάκοςείχε συλληφθεί αλλά αφέθηκε ελεύθερος χωρίς δίκη για επεισόδια που δημιούργησε στην κηδεία του φίλου του αρχιβασανιστή της χούντας Ευάγγελου Μάλλιου το 1976, ενώ διετέλεσε και μέλος της Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών για πολλά χρόνια. Και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα.

Η σκληρή γλώσσα του μίσους είναι επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό των μελών της Χρυσής Αυγής που χαιρετούν ναζιστικά όπου βρεθούν. Ανοιχτά υπερασπίζονταν τη δράση των ταγμάτων ασφαλείας που συγκροτήθηκαν από τον γερμανικό στρατό κατοχής εναντίον των δυνάμεων του ΕΑΜ κατά την περίοδο της κατοχής πριν μπουν στη Βουλή. Σήμερα απλώς εξακολουθούν να αναφέρονται στους πολιτικούς τους αντιπάλους ως σκουπίδια, άπλυτους, ξυπόλυτους, αξύριστους, σκουλήκια και άλλα τέτοια κοσμητικά επίθετα που τονίζουν την ζωική προέλευση και την ασχήμια-βρώμα. Αυτό δεν είναι τυχαίο: εξυπηρετεί τον σκοπό της ακύρωσης κάθε ορθολογικού επιχειρήματος, κάθε αντιλόγου καθώς είναι κουβέντα που δεν επιδέχεται συζήτηση.

Τι να κουβεντιάσεις αν ο άλλος αποκαλεί σκουλήκι όποιον εκφέρει αντίθετη άποψη; Βεβαίως, η έλλειψη διαλόγου είναι απαραίτητη για την στρατιωτική πειθαρχία που απαιτεί μια παρακρατική οργάνωση και ταυτόχρονα εγείρει και το μίσος, απαραίτητη προϋπόθεση τυφλής υπακοής. Ο Χίτλερ στο βιβλίο του Ο Αγών Μου, έλεγε για τους Εβραίους ότι τους ξεχωρίζεις από μακριά από τη βρώμα τους… Με βάση το πραγματικό παρελθόν τους δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση η αντιπαλότητα και οι ύβρεις που χρησιμοποιούν και που έρχεται από μια άλλη εποχή: είναι η αναβίωση του μίσους και της μισαλλοδοξίας που κατέστρεψε την Ελλάδα μετά το 1945, την εποχή της αντικομμουνιστικής υστερίας που έστειλε στην εξορία, στη φυλακή και στον θάνατο τους αγωνιστές της εθνικής αντίστασης. Η Χρυσή Αυγή είναι απόγονος αυτού του μίσους και το εκφράζει φραστικά και πρακτικά σε κάθε ευκαιρία, όχι προς το πολιτικό σύστημα που δήθεν καταγγέλλει, αλλά προς τους αντιπάλους του πολιτικού συστήματος. Βρίζει δήθεν τους πολιτικούς που κατέστρεψαν την Ελλάδα, αλλά κατά την ψήφιση του Μνημονίου στη Βουλή δεν έκαναν καμία φασαρία, όπως είχαν υποσχεθεί στους ψηφοφόρους τους. Αντιθέτως, χτυπούσαν στους δρόμους μετανάστες και άθεους.

Βέβαια, εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση: από τη μία υποτιμούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους αλλά ταυτόχρονα υμνούν αγωνιστές με τα ίδια προσόντα. Συγκεκριμένα, κολάκευσαν τους «Μανιάτες με φαλτσέτες και κάτι Κρητικούς με μούσια και μαχαίρια», που πάλευαν «μες τις λάσπες με τα θηρία και τους Βούλγαρους» λέγοντας «Αυτό είναι η Ελλάδα, αυτό είναι η Κρήτη, η Μάνη, ο Ελληνισμός, η Χρυσή Αυγή σήμερα», και από την άλλη καλούν τους αξύριστους μακρυμάλληδες να πάνε να κουρευτούν νομίζοντας ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ακόμη στο ‘60. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας ξενίζει. Η εθνικιστική προπαγάνδα χρησιμοποιεί ακριβώς αυτές τις αντιφάσεις διότι απευθύνεται στο θυμικό των ανθρώπων, στο συναίσθημα έναντι της λογικής, και προσπαθεί να διεγείρει ασυνείδητες διαδικασίες. Είναι γνωστό από την επιστήμη της ψυχανάλυσης ότι το ίδιο το ασυνείδητο λειτουργεί με αντιφάσεις και αυτός είναι ο πιο πρόσφορος τρόπος να απευθυνθείς σε αυτό. Γι’ αυτό και αναφέρονται συνεχώς στην αντίσταση και στους αγώνες των Κρητικών.

Η ίδια αυτή ακύρωση του διαλόγου αλλά και του αυθόρμητου στοιχείου των συμμετεχόντων ήταν εμφανής από τα καθοδηγούμενα από την περιφρούρηση συνθήματα που επαναλαμβάνονταν μία μόνο φορά, από τα υπαγορευμένα χειροκροτήματα και συνθήματα μέσα στις ομιλίες, αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι, παρά τη μικρή συγκέντρωση, αυτή περιλάμβανε μόνο ομιλία και όχι συζήτηση ή ερωτήσεις από τους ίδιους τους υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής. Ίσως επειδή και τα ίδια τα μέλη της δεν θα ήταν σε θέση να απαντήσουν σε ερωτήσεις: είναι χαρακτηριστική η αναφορά του κ. Κασιδιάρη στην έκπληξή του για το «επτασφράγιστο μυστικό» ότι οι βουλευτές παίρνουν 8.000 ευρώ το μήνα, κάτι που γνωρίζουν και οι πέτρες στην Ελλάδα. Να ενημερώσουμε λοιπόν τον κύριο βουλευτή ότι αυτό το ποσό είναι ο σταθερός μισθός, και ότι για κάθε ερώτησή του στη Βουλή, όταν δηλαδή κάνει τη δουλειά του, θα λαμβάνει έξτρα χρήματα που ανέρχονται στα 250 ευρώ η ερώτηση! Όμως είμαστε σίγουροι ότι αυτό το γνωρίζει: 300 ερωτήσεις έχουν καταθέσει οι βουλευτές της Χ.Α. συνολικά ως σήμερα.

Ας προχωρήσουμε όμως και σε άλλα σημεία της ομιλίας των κυρίων βουλευτών. Είναι εμφανής η προσπάθεια κολακείας των Κρητικών σε όλη την ομιλία τους, επικαλούμενοι σημαντικούς εκπροσώπους της κρητικής λογοτεχνίας και μουσικής κάνοντας πραγματικά τα κόκαλά τους να τρίζουν: ο Νίκος Καζατζάκης είναι γνωστός για την κριτική που άσκησε στην εξουσία αλλά και στην εκκλησία, την οποία εναγκαλίζεται η Χρυσή Αυγή. «Η Χ.Α. μιλά μέσα από την καρδιά και το νου του απλού δοκιμαζόμενου Έλληνα, του βιοπαλαιστή και του άνεργου», είπε ο βουλευτής Μπαρβαρούσης, όπως ακριβώς και ο Χίτλερ στην προπαγάνδα του κολάκευε τις εργατικές μάζες και τα μικρομεσαία στρώματα εκμεταλλευόμενος τη δυσπραγία τους λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης αλλά και της ταπείνωσής τους μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Στην πραγματικότητα, όμως, η Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα που προωθήθηκε με πολλαπλούς τρόπους από το ίδιο το σύστημα (έχουμε αλλού γράψει γι’ αυτό για να επιβάλει με τη βία και τον τρόμο τη σιωπή. Ως κόμμα του κοινοβουλίου όμως δεν έχει καταφέρει να κρυφτεί: εναντιώθηκε στην φορολόγηση των εφοπλιστών και παράλληλα στον δίκαιο αγώνα των για έξι μήνες απλήρωτων εργατών των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, υποστήριξε να χαριστούν τα χρέη σους ιδιοκτήτες των ΠΑΕ, και τάχθηκε υπέρ του ξεπουλήματος της Αγροτικής Τράπεζας στην Τράπεζα Πειραιώς.

Αυτό το τελευταίο είναι χαρακτηριστικό: η Αγροτική Τράπεζα κατέχει μεγάλο ποσοστό της ελληνικής αγροτικής γης και ουσιαστικά χαρίστηκε στην Πειραιώς του Βαρδινογιάννη, μια τράπεζα που ιδρύθηκε και ευνοήθηκε από την σύντομη διακυβέρνηση του Μητσοτάκη, σε εξευτελιστική τιμή που αντιστοιχεί ίσα-ίσα στην αξία ενός κτιρίου της Αγροτικής! Με αυτές τις ενέργειες στην πράξη, είναι πραγματικά εύκολο να καταλάβει κανείς ότι η φραστική καταδίκη της των πολιτικών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι προτάσεις για κατάργηση του παράνομου χρέους ή τα σχέδια νόμου που καταθέτει σωρηδόν και με το αζημίωτο για την κατάργηση της χρηματοδότησης των κομμάτων δεν αποτελούν παρά κινήσεις εντυπωσιασμού εκ του ασφαλούς. Πρόκειται επίσης γιαεπιχειρήματα που έχει αντλήσει από πραγματικά κινήματα της Αριστεράς που έχουν ήδη ενεργοποιηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Όσο για τα συσσίτια που αναφέρει ο κ. Κασιδιάρης πως εκεί πάνε τα εκατομμύρια της χρηματοδότησης του κόμματός του, είναι πραγματική ύβρης προς κάθε έναν που πραγματικά έχει νοιαστεί για το πλησίον του. Η Χρυσή Αυγή έχει κάνει μετρημένα συσσίτια, τα οποία μάλιστα είχαν ελάχιστη προσέλευση καθότι ο κόσμος αποδοκίμασε τόσο την ίδια όσο και την φιλανθρωπία «μόνο για Έλληνες» που γινόταν πάντα μπροστά στα κανάλια! Απεναντίας, οι Χανιώτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι το οργανωμένο σεεθελοντική βάση καθημερινό συσσίτιο της Κοινωνικής Κουζίνας στην πόλη των Χανίων δέχεται καθημερινά την επίθεση της Χρυσής Αυγής όσο και του δημάρχου της πόλης, τον κ. Σκουλάκη. Ένα συσσίτιο το χρόνο για επικοινωνιακούς λόγους, κύριε βουλευτά, δεν συνιστά βοήθεια στον Ελληνικό λαό, ούτε δικαιολογεί τα έξοδα της Χρυσής Αυγής από τα… βρώμικα εκατομμύρια του δημοσίου που δεν τα θέλετε!

Τώρα για τις αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα τι να πούμε; Φυσικά, γνωρίζουμε πως τα μέλη των συντηρητικών και ακροδεξιών κομμάτων δεν χαρακτηρίζονται για την πολυμάθειά τους, οπότε ασχολίαστη θα αφήσουμε την αναφορά τους στην ελληνική ιστορία. Ασχολίαστη θα αφήσουμε και την αναφορά στην «πάλαι ποτέ κραταιά ελληνική βιομηχανία» σε μια χώρα που ποτέ δεν γνώρισε βιομηχανική ανάπτυξη. Επίσης ασχολίαστη θα αφήσουμε την αστεία επίκλησή σας στο αγνό θρησκευτικό συναίσθημα του κόσμου λέγοντας ότι «έτσι και περάσεις με σταυρό στο λαιμό μπορεί να χάσεις και τη ζωή σου». Όλοι είδαμε τον βουλευτή της Χ.Α. κ. Παναγιώταρο (γνωστό ως Καιάδα) να απειλεί με ακατανόμαστα χυδαίες εκφράσεις όσους πήγαν να παρακολουθήσουν στο θέατρο ένα έργο που δεν ακολουθούσε το χριστιανικό δόγμα επακριβώς. Ο σκοταδισμός είναι στο αίμα της Χρυσής Αυγής και όχι η Τιμή όπως θέλουν να πείσουν τους οπαδούς τους.

Το ποια είναι πραγματικά η Χρυσή Αυγή όμως μας το είπαν ξεκάθαρα οι ίδιοι σε αυτή τη συγκέντρωση που δεν άφησαν να πλησιάσουμε. Ο Χρήστος Παπάς δεν παρέλειψε να αναφέρει τον «ένδοξο στρατηγό Στυλιανό Παττακό» αναφερόμενος στην 21η Απριλίου και την 7ετία της χούντας ως μια «περίοδος δεν έχει κριθεί ακόμα με δικαιοσύνη» αλλά πάντως «δεν ήτανε κλεφτοκρατία»! Η λαϊκίστικη αυτή φράση έχει σκοπό να βρει και πάλι έρεισμα στο θυμικό των Ελλήνων που, όντας αγανακτισμένοι με τους κλέφτες πολιτικούς, ίσως δεχτούν αβίαστα ότι ο Στ. Παττακός, ταξίαρχος τους ελληνικού στρατού και πραξικοπηματίας «έζησε τα 100 του χρόνια πένητας».

Μα και ο Ηλίας Κασιδιάρης λέει περίπου τα ίδια, ποτισμένα με διάφορα ψέματα. Επιλέγει να εκθειάσει τον επίσης πραξικοπηματία Ιωάννη Μεταξά και στη συνέχεια τον Γεώργιο Παπαδόπουλο: «όταν ο Παπαδόπουλος είπε όχι στους Αμερικάνους για να παράσχει βοήθεια στους Εβραίους κατά τον ισραηλινό πόλεμο του 1973, όταν αρνήθηκε την αμερικανική οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα και ξεκίνησε να βγάζει πετρέλαιο στο Β. Αιγαίο, τότε ήρθε το Πολυτεχνείο, ήρθαν όλες αυτές οι ιστορίες και έχασε τη διακυβέρνηση της χώρας και κατέληξε να πεθάνει στη φυλακή». Η αντίσταση των φοιτητών ήταν λοιπόν καθοδηγούμενη για να καταστραφεί η Ελλάδα, και όχι το πραξικόπημα το ίδιο. Εντάξει. Ας δούμε μέχρι που μπορεί να φτάσει η στρέβλωση. Όπως αναφέρει ξανά ο ίδιος στο πρόταγμά του για ανόρθωση της χώρας, «το επόμενο βήμα θα είναι η Ελλάς να εκμεταλλευτεί επιτέλους τον εθνικό της πλούτο, τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές οι οποίες είναι δεδομένο ότι υπάρχουν, υπάρχει πετρέλαιο στο Β. Αιγαίο, ξεκίνησε η στρατιωτική κυβέρνηση του Παπαδόπουλου εξορύξεις το 1973 στο κοίτασμα του Κρίνου, γι’ αυτό το λόγο και έπεσε, παρόλα αυτά το συγκεκριμένο κοίτασμα περιορισμένης δυναμικής δίνει ακόμη πετρέλαιο στο ελληνικό δημόσιο». Η αλήθεια φυσικά είναι πολύ διαφορετική: η χούντα του Παπαδόπουλου υπέγραψε στις 23 Δεκεμβρίου 1969 «Σύμβαση για την ΄Ερευνα και Ανάπτυξη Υδρογονανθράκων Υγρής και Αέριας Μορφής στο Θρακικό Πέλαγος». Η Σύμβαση υπεγράφη μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδος και της Oceanic Exploration Company, αμερικάνικη εταιρεία με έδρα το Englewood των Ηνωμένων Πολιτειών!

Η στρέβλωση της αλήθειας είναι η στρατηγική της Χρυσής Αυγής, όπως και όλου του πολιτικού συστήματος που έχει κυβερνήσει αυτή τη χώρα, είτε με εκλογές είτε με πραξικόπημα, και όχι η προάσπιση των ελληνικών συμφερόντων, όπως διατείνεται η οργάνωση. Τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, για τα οποία πολύς λόγος γίνεται, είναι αμφίβολο αν υπάρχουν, αλλά και αν υπάρχουν ένα είναι βέβαιο: θα τα εκμεταλλευτούν ξένες εταιρείες και ιδιώτες εφοπλιστές, θα καταστρέψουν τον φυσικό μας πλούτο αλλά και την χρόνια επένδυση της χώρας στον τουρισμό. Ενδεχομένως να έχει στο μυαλό του και άλλα σχέδια που ήδη υλοποιούνται με πρόσχημα την κρίση και την εξαγωγή ενέργειας από την Ελλάδα: «Η Ελλάδα μπορεί άμεσα να γίνει η χώρα που θα τροφοδοτεί με ενέργεια ολόκληρη την ΕΕ».

Θα αγνοεί ίσως ο κύριος βουλευτής ότι σε ολόκληρη την Κρήτη έχει ήδη αναπτυχθεί ένα δυναμικό κίνημα ενάντια στη βιομηχανία των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας που με πρόσχημα την ενεργειακή μας αυτονομία και την εξαγωγή ενέργειας προσπαθούν να ξεπουλήσουν τη δημόσια γη και τα υπόγεια νερά της μεγαλονήσου σε ξένες πολυεθνικές εταιρείες. Θα αγνοεί ίσως ότι οι άνθρωποι της Κρήτης, και της Ελλάδας –και όχι μόνο- προτάσσουν ένα διαφορετικό μοντέλο ζωής που θα σέβεται το περιβάλλον και δεν θα θυσιάζει την υγεία των κατοίκων της, όλων των κατοίκων της, για τις τσέπες λίγων αφεντικών και αργηχών. Ας τον ενημερώσει κάποιος λοιπόν.

Στο τέλος αφήσαμε κάτι πολύ σημαντικό. Δύο βουλευτές, οι Μπαρβαρούσης και Παππάς, ανέφεραν στην ομιλία τους ότι ακούγονται «σχέδια των αμερικανοσιωνιστών για απόσχιση της Κρήτης από την Ελλάδα με δημοψήφισμα μέσα στο 2013». Το γεγονός ότι τέτοια σχέδια δεν έχουν ακουστεί σχεδόν καθόλου στην Κρήτη παρά μόνο περιφερειακά και από περίεργα κέντρα, αλλά και το γεγονός ότι τα μέλη της Χρυσής Αυγής επέλεξαν να κάνουν τέτοια δημόσια αναφορά ουσιαστικά αναδεικνύοντας και αναβαθμίζοντας το θέμα προκαλεί την ανησυχία μας για τυχόν σχέδια της μνημονιακής κυβέρνησης για το νησί. Στην ίδια την Κρήτη δεν υπάρχει ούτε συζήτηση ούτε επιθυμία για κάτι τέτοιο, ειδικά σήμερα, σε μια εποχή που εμφανώς καλλιεργείται το διαίρει και βασίλευε.

Το δόγμα της Χρυσής Αυγής, το «δόγμα του στρατηγικού πάθους» είναι ένα εθνικιστικό δόγμα που σκοπό έχει απλώς να κοιμίσει ξανά τον λαό με τα οράματα περί «Χρυσής Αυγής του ελληνισμού», μια περίοδος που και οι ίδιοι παραδέχονται ότι δεν υπήρξε ποτέ στη σύγχρονη ιστορία μας και που άλλωστε αποτελεί κλασική ρητορεία όλων των εθνικιστικών κινημάτων από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα. Ο τρόπος που αυτά θέλουν να τα επιβάλουν είναι επίσης φανερός μέσα από τη ρητορική που επέλεξε να προβάλει η ίδια η Χρυσή Αυγή μέσα από το ολιγόλεπτο βίντεο που επέτρεψε να βγει προς τα έξω: «Εκμεταλλευόμαστε βεβαίως ορισμένα προνόμια αυτής της ιδιότητας, έχουμε πάρει οπλοφορία πλέον με άδεια, δεν έχει αυτόφωρο άμα γίνει κανένα επεισόδιο και είμαστε λίγο πιο άνετοι στις κινήσεις μας…».

Οπλοφορούμε πλέον με άδεια είπε ο κ. Κασιδιάρης. Πριν οπλοφορούσατε χωρίς άδεια, σωστά; «Θα είμαστε πιο άνετοι στις κινήσεις μας και δεν θα μας πιάνει αυτόφωρο». Χμ, τι κινήσεις είναι αυτές που θέλουν να είστε άνετοι από το αυτόφωρο κύριε βουλευτά; Εμείς απλώς εδώ να θυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι ο κ. Κασιδιάρης κατηγορείται για συνέργεια σε ληστεία, απρόκλητη επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία αλλά το δικαστήριο εκκρεμεί – τώρα που έχει και την βουλευτική ασυλία… Επίσης κατηγορείται ότι παρείχε το αυτοκίνητο με το οποίο διέφυγαν πέντε άγνωστοι δράστες το 2007 μετά την επίθεσή τους με μαχαίρι σε καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Νομίζω πως επί του παρόντος δεν χρειάζεται να αναφέρουμε κάτι άλλο για το θεσμικό παρακράτος που μας επέβαλαν τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι προηγούμενες κυβερνήσεις προκειμένου να φέρουν διχόνοια και φόβο στον λαό που ήδη εξεγείρεται. Επιβάλλεται όμως να κλείσουμε αυτή την ανάλυση επί των ψεμάτων των φασιστών κι εμείς με μία μαντινάδα που ακούγεται πολύ στην Κρήτη εδώ και πολύ καιρό:

Του γκεσταμπίτη το παιδί έγινε γκεσταμπίτης

μ’ αλλάξανέ ντου τ’ όνομα κι έγινε χρυσαυγίτης

Κείμενο που αναρτήθηκε στη σελίδα.

Τα φωνήεντα, οι εθνοφύλακές τους και ο ρατσισμός!

Το «Γλωσσικό ζήτημα» ταλάνισε τη χώρα και το λαό μας από συστάσεως του ελληνικού κράτους (μετά την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης του 1821).

Ο 19ος αιώνας- παρότι ο λαός μας μιλάει τη «δική» του γλώσσα, τη δημοτική με τις διάφορες εκφάνσεις της, και ο εθνικός μας ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, μιλάει και γράφει στη γλώσσα του λαού- είναι, ως προς το ζήτημα της “ορθής” για την εκπαίδευση γλώσσας, ο αιώνας των αρχαϊστών και της αττικίζουσας. Προς το τέλος του αιώνα αυτού επικρατεί η λύση της καθαρεύουσας, οπότε η σφοδρή γλωσσική διαμάχη που ξεσπά διεξάγεται, για πολλές δεκαετίες, στον 20ο αιώνα πλέον, μεταξύ των “καθαρευουσιάνων” και των “δημοτικιστών”.

Ο 20ος αιώνας μπήκε με τη διαμάχη για το «Γλωσσικό ζήτημα» σε έξαρση, με σφοδρές αντιπαραθέσεις μεταξύ “καθαρευουσιάνων” και “δημοτικιστών”, τέτοιες που σήμερα μοιάζουν απίστευτες.

Ας θυμηθούμε τις κυριότερες:

-1901, Νοέμβριος, τα Ευαγγελικά ή Ευαγγελιακά: Ο Αλέξανδρος Πάλλης αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες στην εφημερίδα Ακρόπολη τη μετάφραση των Ευαγγελίων στη δημοτική. Εκστρατεία του Τύπου, καθηγητών του πανεπιστημίου, με επικεφαλής το Μιστριώτη, και δυνάμεων της Εκκλησίας ξεσηκώνουν τους φοιτητές αλλά και «λαϊκές μάζες», που ζητούν ν’ απαγορευτεί η δημοσίευση και να αφοριστούν οι υπαίτιοι.

Δεκαήμερες ταραχές και αιματηρές συγκρούσεις με το στρατό αφήνουν 11 νεκρούς, οδηγούν σε παραίτηση της κυβέρνησης Θεοτόκη και παύση του μητροπολίτη Προκοπίου ο οποίος είχε ταχθεί υπέρ της μεταγλώττισης. Σε συλλαλητήριο στους στύλους του Ολυμπίου Διός καίγονται αντίτυπα με τη μετάφραση των Ευαγγελίων.

-1903, Νοέμβριος, τα Ορεστειακά: Στο Βασιλικό Θέατρο παίζεται η Ορέστεια σε μετάφραση του Γ. Σωτηριάδη, σε γλώσσα η οποία πλησιάζει προς τη δημοτική. Ο Μιστριώτης και πάλι, που επιμένει πως η διδασκαλία του αρχαίου δράματος πρέπει να γίνεται στη γλώσσα του πρωτοτύπου υποκινεί ταραχές. Γίνεται συλλαλητήριο, με αίτημα να ματαιωθεί η παράσταση, και σε συμπλοκή με το στρατό 3 πολίτες πέφτουν νεκροί και 7 τραυματίζονται.

-«Η δίκη των τόνων», 1942: Έτος 1942, μαύρα χρόνια της Κατοχής, και η συνεισφορά του “Αθήνησι Πανεπιστημίου”, με επικεφαλής τον Ν. Εξαρχόπουλο, στον εθνικό αγώνα κατά των γερμανών κατακτητών είναι η δίωξη του πανεπιστημιακού δασκάλου, Ι. Θ. Κακριδή, επειδή τύπωσε βιβλίο του με μονοτονικό και δίδασκε τις “αντεθνικές ιδέες του”!

Αυτό κι αν ήταν διχασμός, με σαφώς περιγεγραμμένα τα στρατόπεδα. Οι κατηγορίες προς τους δημοτικιστές, ήδη από τα Ευαγγελικά, ήταν σταθερές και επαναλαμβανόμενες: στρεβλωτές της εθνικής γλώσσας, προδότες που παραχωρούν τη χώρα στο σλαβισμό, ανατροπείς της κοινωνίας, υπονομευτές του εθνικού φρονήματος.

Παράλληλα πρέπει να θυμηθούμε την κυριαρχία και τη βίαιη επιβολή της καθαρεύουσας, την απρόσιτη και συχνότατα-ή για πολλούς, παντελώς- ακατάληπτη γλώσσα της εξουσίας, του Τύπου και των σχολικών βιβλίων, ότι χρειάζονταν μεταφραστής για ένα τρέχον υπηρεσιακό κείμενο και ειδικός αιτησιογράφος στους διαδρόμους των δημόσιων υπηρεσιών!

Και μακροημέρευσε η, ακατάληπτη απ’ τους πολλούς, καθαρεύουσα, προστατευμένη από το σύνταγμα και από νομοθετικές ρυθμίσεις, προστατευμένη απ’ όλες τις εξουσίες, και τις τέσσερις, κάποτε και από ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις. Ο αγώνας όμως για την επικράτηση της δημοτικής υπήρξε συνεχής. Ώσπου το 1976 αναγνωρίστηκε πλέον επισήμως από την κυβέρνηση Καραμανλή με υπουργό παιδείας τον Γ. Ράλλη, και έκτοτε διδάσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Μετά την καθιέρωση της δημοτικής η αντιπαράθεση περιορίστηκε μεταξύ των υπερασπιστών του «πολυτονικού» κι αυτών του «μονοτονικού». Ώσπου το 1982, από την κυβέρνηση Α. Παπανδρέου με υπουργό παιδείας το Λευτέρη Βερυβάκη, λύεται κι αυτή η διαμάχη με την επίσημη καθιέρωση του “μονοτονικού”.

(σημείωση: επειδή πολλοί θεωρούν εσφαλμένα ότι οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τους τόνους και τα πνεύματα στη γραφή τους, πρέπει να υπενθυμίσω ότι αυτοί έγραφαν μεκεφαλαιογράμματη γραφή χωρίς τόνους και πνεύματα.

Ως γνωστόν, τους τόνους και τα πνεύματα τα εισήγαγαν οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί, με πρώτο τον Βυζάντιο το 200 π. Χ. και, τέσσερις αιώνες αργότερα, με τον Ηρωδιανό, όταν πια είχε χαθεί η προσωδία και επιπλέον έπρεπε να διευκολυνθεί η μελέτη των αρχαιοελληνικών κειμένων από Ρωμαίους, Αιγυπτίους και λοιπούς «ελληνιστάριους», όπως τους αποκαλούσαν χωρίς καμιά καταφρονητική πρόθεση.)

«Ο πόλεμος- καρικατούρα των φωνηέντων»

Όλα τα παραπάνω που ταλάνισαν και δίχασαν την χώρα για πάνω από έναν αιώνα περίπου, εδράζονταν σε μια πραγματική γλωσσική διαμάχη (εμπόλεμη, αφού ακόμα και νεκρούς είχαμε), με σαφείς ιδεολογικές και πολιτικές προεκτάσεις ανάμεσα στους καθαρευουσιάνους και στους δημοτικιστές.

Αντίθετα ο «πόλεμος των φωνηέντων» που κήρυξαν αυτές τις μέρες οι διάφοροι «γνωστοί- άγνωστοι» υπερεθνικιστές γλωσσαμύντορες, που βλέπουν παντού εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, οι οποίοι βάλθηκαν να μας αφελληνίσουν και ν’ αφανίσουν τη γλώσσα μας, αυτή τη φορά με την (τάχα μου) «κατάργηση των φωνηέντων» από το νέο βιβλίο της Γραμματικής της Ε’ και ΣΤ’ τάξης του δημοτικού, είναι ένας «πόλεμος» για «ένα πουκάμισο αδειανό», ένας «πόλεμος= καρικατούρα» (γελοιογραφία)!

Ένας «πόλεμος- καρικατούρα», γιατί η διδασκαλία των φθόγγων και των γραμμάτων, και με το νέο βιβλίο της Γραμματικής, συνεχίζει να γίνεται, όπως για δεκαετίες γνωρίζουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί. Η διδακτέα ύλη δεν αλλάζει, κανένα φωνήεν δεν καταργείται, το μόνο που αλλάζει είναι η μέθοδος διδασκαλίας και η εικονογράφηση του νέου βιβλίου.

Κι όμως, οι «συνήθεις ύποπτοι» του επικίνδυνου «υπερεθνικισμού» και του ανόητου «γλωσσαμυντορισμού» επιμένουν απτόητοι, παρά το γνωστό κείμενο των 140 γλωσσολόγων (συν του Μπαμπινιώτη) και τις διευκρινίσεις της συγγραφικής ομάδας του νέου βιβλίου, στον πόλεμο- καρικατούρα:

«Τώρα λοιπόν μας κλέβουν τα ιερά μας φωνήεντα. Αυτό κατανόησε μια δασκάλα, ανίκανη να δει τη διαφορά ανάμεσα στους ήχους και τα γράμματα, παρότι τη διδάχτηκε. Αυτό διαλαλούν τα μπλογκ του αγριολαϊκισμού και οι εφημερίδες του εθνικόφρονος κιτρινισμού. Αυτό διακηρύσσουν οι εκπομπές όσων δημοσιογράφων έχουν μόνο τους εφόδιο την παντογνωσία τους. Αυτό βροντοφωνάζει ο φιλολογών Βύρων Πολύδωρας, που κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή…

Δεν το πιστεύουν βέβαια αυτό 140 γλωσσολόγοι, που, έντρομοι από την καταιγίδα της αγράμματης εθνικοφροσύνης, δημοσιοποίησαν σχετικό κείμενο. Για να θυμίσουν (εις μάτην φοβάμαι) όσα αποτελούν κοινό επιστημονικό κτήμα χρόνια τώρα: ότι άλλο η γραφή κι άλλο η φωνή, ότι τα φωνήεντα της Αρχαίας είναι εφτά, της δε Νέας πέντε, αφού χάθηκε η προσωδία. Εχουν δίκιο οι γλωσσολόγοι μας. «Ευτράπελα» είναι όλα τούτα, καταγέλαστα. Αλλού όμως. Οχι εδώ. Οχι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…»!

(Το παραπάνω απόσπασμα από το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, 17-7-’12).

Πηγή: Λόγος Παράταιρος

Παρακάτω παραθέτουμε ένα κείμενο των γλωσσολόγων Δ. Αλεξοπούλου (ερευνήτρια στο τμήμα Θεωρητικής και Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας του πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, Αγγλία) και Γ. Τσούλα (Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Γλώσσας και Γλωσσολογικής Επιστήμης του πανεπιστημίου του York, Αγγλία).

Τα φωνήεντα, οι εθνοφύλακές τους και ο ρατσισμός

Προφανώς το καίριο ερώτημα δεν είναι πόσα φωνήεντα έχουν τα ελληνικά αλλά γιατί στα μέσα μιας βαθειάς κοινωνικής κρίσης με άνοδο πρωτοφανούς και πλέον βίαιου ρατσισμού στον τόπο μας ο κ.Πολύδωρας, παραποιώντας το επίμαχο εγχειρίδιο και αγνοώντας την επιστημονική κοινότητα, αυτοκηρύσσεται εθνοφύλακας των φωνηέντων και καλεί «συνέλληνες» να κυρήξουν πόλεμο στους «ανθέλληνες».

Ας ξεκινήσουμε από τα γλωσσολογικά. Οι περισσότερες γλώσσες με παράδοση γραπτού λόγου παρουσιάζουν αναντιστοιχία στους ήχους του προφορικού λόγου και την αποτύπωσή τους στο γραπτό. Ακούστε το "άδεια" στο "τα μπουκάλια είναι άδεια" και "πότε θα πάρεις άδεια φέτος το καλοκαίρι"; Η ακούστε το "αστέρια"---ο ήχος μετά το "ρ" δεν έιναι "ι". Οι φωνολόγοι έχουν σύμβολα ειδικά για να σημειώνουν αυτούς τους διαφορετικούς ήχους. Επίσης έχουν και εργαλεία (δανεισμένα από την ακουστική) που αναλύουν το ακουστικό σήμα (συχνότητες στο φασματογράφημα) και δείχνουν ότι οι δυο εκδοχές του «άδεια» παραπάνω αντιστοιχούν σε διαφορές στο σήμα. Δηλαδή την «άδεια=διακοπές» και τα «άδεια=μη γεμάτα» δεν τα ακούμε μόνο διαφορετικά αλλά τα λέμε κιόλας. Το βασικό είναι ότι ο γραπτός λόγος πάντα προσεγγίζει τους ήχους του προφορικού, δεν τους κωδικοποιεί 1-προς-1. Και για να πάμε και στα φωνήεντα, για κάποιους ήχους όπως το "α" υπάρχει 1-προς-1 αντιστοιχία, ενώ για ήχους όπως το "ι" είναι 1-προς-μια αράδα. Γι αυτό και τα παιδιά (και οι μεγάλοι) κάνουν ορθογραφικά λάθη με την αράδα του "ι" κι όχι με το "α". Και γι αυτό ένας τροχονόμος πριν από χρόνια έγραψε σε κλήση φίλου "Αστέργια Βουλιαγμένης"--ο άνθρωπος μια χαρά ένστικτο είχε και για τη γλώσσα που μιλάει και για τη γραφή της, απλά του ξέφυγε προς στιγμή ότι πολύ συχνά άλλα λέμε και άλλα γράφουμε. Αυτές οι αναντιστοιχίες είναι γνωστές από την εποχή του Τριανταφυλλίδη. Το καινούργιο βιβλίο παρουσιάζει το σύστημα των ήχων της γλώσσας μας και εξηγεί πως αποδίδονται από τα σύμβολα του γραπτού λόγου επισημαίνοντας τις αναντιστοιχίες. Γιατί υπάρχουν αυτές οι αναντιστοιχίες; Σε κάποια προηγούμενη φάση της γλώσσας πράγματι το "η" και το "ι" ήταν διαφορετικοί ήχοι. Η γλώσσα ως ζωντανό εργαλείο εξελίσσεται, κάποιοι ήχοι άλλαξαν και ο γραπτός λόγος αντικατροπτίζει μια προηγούμενη φάση. Ακόμα και να γινόταν απλοποίηση σήμερα της γραφής και στοίχιση με τον προφορικό λόγο, μετά από κάποιες γεννιές πάλι θα εμφανιζόταν αναντιστοιχία. Γιατί αυτή είναι η φυσική πορεία και εξέλιξη οποιασδήποτε ανθρώπινης γλώσσας καθώς περνάει από γεννιά σε γεννιά.

Είναι προφανές ότι τον ήχο «ι» στα «αστέρια, μάτια κλπ...» δεν το κατάργησαν οι γλωσσολόγοι. Δεν είναι αυτή η δουλειά μας. Και να το «καταργούσαμε», δε θα μας έβγαινε. Η ιστορία της καθαρεύουσας δείχνει πόσο καταδικασμένες είναι τέτοιες εκ των άνωθεν παρεμβάσεις σε μια ζωντανή γλώσσα. Ούτε η δουλειά μας είναι να αποφασίσουμε ή να επιβάλλουμε απλοποίηση της γραφής για να αποτυπώνει πιο άμεσα τον προφορικό λόγο. Αυτή είναι μια απόφαση της κοινωνίας (και γι αυτό το επίμαχο εγχειρίδιο ΔΕΝ προτείνει «φωνητική γραφή»). Δουλειά μας είναι να περιγράφουμε τα βασικά δομικά χαρακτηριστικά των ελληνικών, στην προκειμένη περίπτωση του συστήματος των ήχων της, και την μετάλλαξή τους μέσα από τη χρήση τους από γεννιά σε γεννιά.

Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο ζήτημα με τον τρόπο που εξελίχτηκε όλη αυτή η (μη) συζήτηση με αποκορύφωμα την ερώτηση του κ.Πολύδωρα στη βουλή---η ελληνική γλώσσα αντιμετωπίζεται ως ένα εθνικό κειμήλιο που πρέπει να διασωθεί ακέραιο και ανέπαφο με απόλυτη άρνηση του ότι είναι ένα ζωντανό εργαλείο των ομιλητών της που εξελίσσεται από γεννιά σε γεννιά. 

Ενα επικίνδυνο στοιχείο αυτής της προσέγγισης είναι η ιδέα της «μοναδικότητας» των ελληνικών φωνηέντων και του υποτιθέμενου ρόλου τους ως πυρήνα της σκέψης και της διανόησής (που εμμέσως παραπέμπει και στην ανωτερώτητα και των φωνηέντων μας και της σκέψης και της διανόησής μας). Προφανώς και η γλώσσα είναι καίρια για τη σκέψη και τη διανόησή μας. Ομως τα ελληνικά, ως ανθρώπινη γλώσσα, έχει δομικά χαρακτηριστικά παρόμοια με πάρα πολλές άλλες ανθρώπινες γλώσσες. Για παράδειγμα, ο Παγκόσμιος Ατλαντας Γλωσσικών δομών (the World Atlas of Language Structures http://wals.info/feature) μας λέει ότι το σύστημα των πέντε φωνηέντων (ήχων) που έχουν τα ελληνικά είναι το πιό συνχό στις γλώσσες του κόσμου, για την ακρίβεια 288 από τις 564 γλώσσες του Ατλαντα, έχουν σύστημα με πέντε ή έξι φωνήεντα (http://wals.info/feature/2A), γλώσσες απ’όλες τις γωνιές της γης. Ενα από τα πιο συναρπαστικά ερώτηματα για τη σύγχρονη γλωσσολογία είναι όχι μόνο να καταγράψει την απίστευτη ποικιλία των ανθρώπινων γλωσσών αλλά και να εξηγήσει τα κοινά δομικά χαρακτηριστικά τους. Γιατί λοιπόν τόσα κοινά χαρακτηριστικά στις γλώσσες; Πολύ απλά, γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα ίδια φωνητικά όργανα (λάρυγγας, γλώσσα), τα ίδια ακουστικά όργανα (αυτιά) και τις ίδιες γνωστικές λειτουργίες. Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, η ελληνική γλώσσα αντλεί από ένα συγκερκιμένο ρεπερτόριο δομών βάζοντας τις δικές της παραλλαγές. Δεν υπάρχουν επομένως “μοναδικά” ελληνικά φωνήεντα ούτε αξιακές ιεραρχίες γλωσσών. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως “πλούτο” π.χ των ελληνικών, γιαπωνέζικων ή των ισπανικών, δεν έχει να κάνει με τον αριθμό ή την ιδιαιτερότητα των φωνηέντων τους αλλά με τις ιδέες, τις ιστορίες, τις έννοιες που δημιούργησαν οι ομιλητές αυτών των γλωσσών, μέσα απο τους αιώνες της ιστορίας τους και του πολιτισμού τους. Φυσικά και η γλώσσα μας έχει πλούτο, αλλά το να συνδένουμε κάποια βασικά χαρακτηριστικά του φωνολογικού συστήματος της γλώσσας μας, τα οποία τα έχει απλά και μόνο επειδή είναι ανθρώπινη γλώσσα με κάποια "μοναδικότητα" και "ελληνικότητα" δεν είναι απλά αβάσιμη, αλλά και επικίνδυνα εθνικιστική προσέγγιση. 

Μαζί με την αγωνία για τα φωνήεντα, εκφράζεται από πολλούς σχολιαστές και μια γενική αγωνία για την κατάσταση της γλώσσας μας που μπορεί να συνοψιστεί ως «τ’αφήσαμε όλα χύμα κι ο καθένας λέει ό,τι θέλει». Ας πιάσουμε το δεύτερο. Πολύ απλά, αν ο καθένας έλεγε ό,τι ήθελε, δε θα μπορούσαμε να συννενοηθούμε. Δε λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Και η σύγχρονη γλωσσολογία το έχει καταδείξει αυτό και με πληθώρα πειραματικών δεδομένων. Οποιον Ελληνα και να βάλεις στο εργαστήριο της φωνητικής θα πει τα δυο «άδεια» και τα «αστέρια» με τον ίδιο τρόπο (προφανώς και υπάρχει διαφοροποίηση από ομιλητή σε ομιλητή, αλλά οι κατηγορίες είναι οι ίδιες). Επίσης, πειραματικές μελέτες που στηρίζονται σε ψυχολογικές μεθόδους δείχνουν συμφωνία για το τί θεωρούμε αποδεκτό ως δομή, τί παράγουμε σε πειραματικές συνθήκες κοκ. Δεν λέει ο καθένας ό,τι θέλει, ούτε ακούει ο καθένας ό,τι θέλει. Ας πάμε στο «τα έχουμε αφήσει όλα χύμα». Η μόνη ερμηνεία που μπορούμε να δώσουμε σε αυτό είναι ότι ως κοινωνία (ελπίζουμε ότι) έχουμε αποδεχτεί ότι μια ζωντανή γλώσσα εξελίσσεται μονίμως το οποίο σημαίνει διαφοροποίηση κάποιων δομικών στοιχείων και εμφάνιση νεωτερισμών. Μια ζωντανή γλώσσα που μιλιέται από κάποια εκατομύρια είναι φυσικό να αναπτύξει «κοινωνιο-διαλέκτους» που εκφράζουν επιμέρους κοινωνικές ομάδες. Ας θυμηθούμε το «πάμε πλατεία;» όπου αυτό που ξενίζει είναι ότι δεν υπάρχει το εμπρόθετο «στο» και πώς ο Λαζόπουλος το είχε χρησιμοποιήσει ως μέρος της περιγραφής του της νεολαίας. Προφανώς η πρόθεση «σε» δεν είχε εξαφανιστεί από τα ελληνικά όσων έλεγαν «πάμε πλατεία;». Φυσικό είναι αυτές οι διαφορές να ξενίζουν, αλλά η μόνη ερμηνεία στο «τα έχουμε αφήσει όλα χύμα» είναι ότι έχουμε επιτρέψει να αναπτυχθούν αυτές οι κοινωνιο-διάλεκτοι και επίσης δεν πατάσσουμε με αυταρχικό τρόπο τη φυσική αλλαγή κάποιων στοιχείων από γεννιά σε γεννιά. Ευτυχώς! Η γλώσσα μας μόνο να κερδίσει έχει απ’αυτή την ποικιλία!

Μια άλλη πλευρά της προσέγγισης του κ.Πολύδωρα είναι η κινδυνολογία ότι «χάνουμε» κάτι από τη γλώσσα μας (μαζί βέβαια με όλο το κλίμα του του ότι γίνεται επίθεση στην ελληνική γλώσσα---για το σύνδρομο περί επίθεσης στη γλώσσα μας μια εξαιρετική ανάλυση από το Φοίβο Παναγιωτίδη http://epanagiotidis.blogspot.gr/2007/06/blog-post.html.) Στη μακρόχρονη πορεία της γλώσσας μας, όχι μόνο οι ήχοι της αλλά και άλλα χαρακτηριστικά της έχουν αλλάξει (π.χ. τα νέα ελληνικά δεν έχουν απαρέμφατα όπως τα αρχαία). Ομως ούτε στο Ρίτσο και το Σεφέρη και τον Ελύτη λείψανε τα "χαμένα" απαρέμφατα ή φωνήεντα ή η δοτική πτώση, ούτε στον Ομηρο στοιχεία της γλώσσας που εμφανίστηκαν πχ. στην ελληνιστική εποχή. Κι αυτό γιατί κάθε ανθρώπινη γλώσσα μεταλλάσσεται ως σύστημα, ό,τι «χάνεται» «αντικαθίσταται» από κάποιο άλλο δομικό χαρακτηριστικό έτσι ώστε ποτέ δέν έχουν λείψει από ομιλητή ήχοι ή δομές αν έχει κάτι να πει. Με άλλα λόγια η έννοια του "χάνουμε" φωνήεντα και κατά συνέπεια δυνατότητες έκφρασης με συνέπειες για τη νόησή μας δε στέκει. 

Πότε λοιπόν χάνεται ή κινδυνεύει μια γλώσσα? Οταν χάνονται οι ομιλητές της ή σταματούν να τη μιλούν. Κάπως έτσι χάθηκαν πολλές διάλεκτοι ή «ντοπιολαλιές» της ελληνικής, όταν οι ομιλητές τους μετανάστευσαν στα αστικά κέντρα της χώρας μας και υιοθέτησαν τη γλώσσα των αστικών κέντρων για να βρουν δουλειά και να προχωρήσουν. Γλώσσες χάνονται όταν μειονότητες καταπιέζονται και στερούνται το δικαίωμα στη γλώσσα τους. Οταν ο μετανάστης γονιός δε μιλάει τη γλώσσα του στο παιδί του γιατί φοβάται ότι δε θα τα πάει καλά στο σχολείο ή γιατί του το έχει «συστήσει» ο δάσκαλος.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο αρχικό ερώτημα. Γιατί ο κ. Πολύδωρας καλεί «συνέλληνες» να εξεγερθούν εναντίον των «ανθελλήνων» και να σώσουν τα φωνήεντα; Αφού δεν απειλούνται τα φωνήεντα, ποιός απειλείται και τελικά ποιός είναι η απειλή; Η απειλή δεν είναι άλλη από τον τυφλό εθνικισμό που πρεσβεύει η στάση του κ. Πολύδωρα, που πάει χέρι χέρι με τον ανερχόμενο ρατσισμό στον τόπο μας. Δε χρειάζεται και πολλή φαντασία για να δει κανείς τις επιπτώσεις αυτής της εθνικιστικής προσέγγισης της γλώσσας για τις γλώσσες των μεταναστών, το δικαίωμά τους να μάθουν στα παιδιά τους τη μητρική τους γλώσσα και το δικαίωμα των παιδιών τους, μαζί με τα ελληνικά, να μάθουν τη γλώσσα των γονιών τους και μέσα από απ’αυτή την ιστορία και παράδοση των οικογενειών τους. Η γλωσσολογία έχει μόνο μια απάντηση. Δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες γλώσσες κι όσο μιλιούνται ελεύθερα δεν απειλούνται ούτε τα φωνήεντά τους ούτε η επιβίωσή τους. Το ερώτημα είναι ανοιχτό για την ελληνική κοινωνία, αν και κατα πόσο θα καταφέρει να παραγκωνίσει τις εθνικιστικές προσεγγίσεις στη γλώσσα μας και την παρεπόμενη κινδυνολογία και να τιμήσει τις γλώσσες όσων ζουν στον τόπο μας, εξασφαλίζοντας το δικαίωμα όλων να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα τους. 

Δώρα Αλεξοπούλου και Γιώργος Τσούλας

Πηγή: LEFT.gr